Σε μια εποχή που το παλιό πεθαίνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί, δεν σκύβουμε το κεφάλι, δεν αποστρέφουμε το βλέμμα αλλά αναζητούμε μορφές διεξόδου τόσο από τις πολιτικές της βαρβαρότητας όσο και από τημοιρολατρία και τον ατομισμό που τις συντηρούν.
«Τα σχολεία μας ανοιχτές αγκαλιές αλληλεγγύης για τα παιδιά των αποκλεισμένων ομάδων, όλων των φτωχών του τόπου μας ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών!».
Η Εργατική Λέσχη Περιστερίου γιορτάζει τα 3 χρόνια λειτουργίας και δράσης της με το 1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ που πραγματοποιεί 24 και 25 Ιουνίου στην πλατεία Δημαρχείου….
Το βλέμμα, πάλι, είναι στραμμένο στους δρόμους του Παρισιού όπου οι εργαζόμενοι επιμένουν να ζητούν την απόσυρση του εργασιακού νόμου. Η κυβέρνηση και η αστυνομία δεν κατάφεραν να απαγορεύσουν τη διαδήλωση.
H αστυνομία, με την γνωστή δικαιολογία της «αυτοάμυνας»(!)… άνοιξε πυρ, βάφοντας – για μια ακόμη φορά – στο αίμα την αντίσταση του μεξικανικού λαού.
Τυπικά παραδείγματα για το τί σημαίνει στην πράξη η ιστορικά αποδεδειγμένη διαπίστωση πως δεν μπορεί να υπάρξει επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα δίχως να συνοδεύεται από επίθεση στα ανθρώπινα συνολικά.
Πολύ κοντά στο να διαβεί το Ρουβίκωνα η κυβέρνηση Ολάντ απέναντι στην επίδειξη δύναμης των συνδικάτων κατά του εργασιακού νόμου
Μέσα στα λίγα χρόνια της ύπαρξής του, το φεστιβάλ έχει καταφέρει να αποτελέσει μια πραγματική εναλλακτική πολιτιστική – πολιτική πρόταση για τον λαό της περιοχής, ένα ελεύθερο «βήμα» καλλιτεχνικής έφρασης για πλήθος νεανικών ομάδων και σχημάτων.
Με ακραία βία η αστυνομία μεθοδικά προσπάθησε να αποκόψει σε μικρά τμήματα τους απεργούς – διαδηλωτές και να διαλύσει τη συγκέντρωση
Ελεύθερη μετακίνηση, ανοιχτά σύνορα, πολιτικό άσυλο, στέγαση στον αστικό ιστό, όχι στις απελάσεις,
όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης!