Το νερό ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ!
ΌΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ, όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού στο όνομα των …προαπαιτούμενων.
ΌΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ, όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού στο όνομα των …προαπαιτούμενων.
«Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, τα Ελληνόπουλα γράφονται στα σχολεία της περιοχής τους χωρίς κανένα περιορισμό, αλλά τα αλλοδαπά παιδιά θα κρίνουν οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης αν και που θα εγγραφούν!!! Αυτό σημαίνει αμφισβήτηση της εγγραφής χιλιάδων αλλοδαπών παιδιών που φοιτούν εδώ και χρόνια στα σχολεία μας με δικαιολογία κτηριακά θέματα!».
“Tα ευρωπαϊκά προγράμματα-ΕΣΠΑ χρησιμοποιούνται ως εργαλείο για την περαιτέρω εργολαβοποίηση και ιδιωτικοποίηση του αρχαιολογικού έργου και το περαιτέρω χτύπημα των εργασιακών σχέσεων.”.
»Και στον βιασμό – στον κάθε βιασμό – συναινούν σιωπηλά ολόκληρες κοινωνίες. Συναινούν τα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση βιασμού, δολοφονίας και κακοποίησης ως σοκαριστικό μεμονωμένο γεγονός. Συναινούν όσοι αρχικά πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά, και στη συνέχεια ξεχνούν γρήγορα. Συναινούν και όσοι θεωρούν αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των γυναικών την προστασία τους.”.
“Ό,τι δεν κατάφεραν με την οικονομική εξόντωση, με τους πλειστηριασμούς των οικοπέδων, με την ανοιχτή καταστολή των ΜΑΤ που ζήσαμε τον Ιούλη έξω από το υπουργείο Εργασίας, επιχειρούν τώρα να το καταφέρουν δρομολογώντας μια δίωξη που στρέφεται ενάντια στην “καρδιά” του αγώνα μας: την άρνησή μας να εγκαταλείψουμε το εργοστάσιο αποδεχόμενοι τον αργό θάνατο της ανεργίας (…)”.
«Σε έναν αγώνα ζωής για το δίκιο και τη σωτηρία ενός τόπου. Σε μια γιορτή αλληλεγγύης, σε μια συνάντηση ανθρώπων που αγωνίζονται για αυτά που αξίζουν να σωθούν.”.
“Εμείς, δάσκαλοι του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου, αισθανόμαστε την ηθική υποχρέωση να διαχωρίσουμε τη θέση μας από την απόφαση που πήραν ορισμένοι σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων σχολείων του Ωραιοκάστρου και με την οποία αρνούνται να δεχτούν τα προσφυγόπουλα στους χώρους των σχολείων”
Ο Λοράν Τερόν είναι ο δεύτερος διαδηλωτής που χάνει την όρασή του από την αστυνομική καταστολή στις διαδηλώσεις κατά του νέου εργασιακού νόμου στη Γαλλία
Τα αντιφασιστικά – αντιρατσιστικά είναι ένα κοινωνικό και πολιτικό κόμικ της κρίσης γενικά και της ελληνικής κρίσης και τραγωδίας, συγκεκριμένα. Δεν είναι γελοιογραφίες, δεν επιδιώκει το εύκολο γέλιο ούτε τη συγκίνηση ούτε είναι ευχάριστά στο μάτι. Δεν θέλει να «ευαισθητοποιήσει» αλλά να κινητοποιήσει.
Μπορεί τον περασμένο Ιούλη η γαλλική κυβέρνηση να επέβαλε, παρά τις πολύμηνες, μαζικές, λαϊκές αντιδράσεις, τον αντεργατικό νόμο, αλλά η γαλλική εργατική τάξη, η νεολαία, οι άνεργοι, δεν κατέθεσαν τα όπλα.