Στο προσκήνιο της αφήγησης ο Miller θέτει ξανά ανθρώπινα διλήμματα και καταστάσεις, αλλά και την ίδια την δημόσια σφαίρα: Η «κοινή γνώμη» διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στο κόμικ, και αναλώνεται μεγάλο κομμάτι του στην παρουσίαση των θέσεων για τον Βatman, οι οποίες τίθενται σε ένα υψηλό επίπεδο, πέρα το προφανή αστικό τους πλαίσιο.
«”Τα Χρόνια Ανάμεσα” ξεκινούν από τον ερχομό των προσφύγων το 1922 και καταλήγουν στον διωγμό των Εβραίων το 1943. Ένα ιστορικό πανόραμα με συγκλονιστικά γεγονότα, με την κρίση του ’29- ’30 (…) έως τα τραίνα της επιστράτευσης για το Άουσβιτς (…) και στην Βαρκελώνη του Εμφύλιου».
Τι θα συνέβαινε αν ο Σούπερμαν έπεφτε στη Γερμανία του μεσοπολέμου αντί για τις ΗΠΑ; Τι θα γινόταν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αν ο Υπεράνθρωπος ήταν με τη μεριά της σβάστικας; Πάνω απ’ όλα, χρειαζόμαστε υπερήρωες ή ενισχύουν τις φασιστικές τάσεις μέσα στην κοινωνία;
Οι «Encardia» παρεμβαίνουν στο γενικότερο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται μέσα από τα τραγούδια και τα κείμενα μιας παράστασης, μνήμης και ελπίδας, όπως λένε και οι ίδιοι.
Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά ονόματά του Borderline Festival της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
Το ντοκιμαντέρ δεν διδάσκει, δεν ηθικολογεί, δεν ρητορεύει, δεν προτείνει, δεν κάνει επίκληση στο συναίσθημα. Λειτουργεί στα ίδια συγκρουσιακά πλαίσια της ταξικής μάχης και των αξιών που καταγράφει. Φτιάχνει το κάδρο ώστε ο θεατής να ζωγραφίσει μέσα του την ουσιώδη και περιρρέουσα αλήθεια του σήμερα.
Η ευθύνη του ανθρώπου ως μέλους μιας ισόνομης πολιτείας, η αναζήτηση και η απόδοση του δικαίου, οι συνέπειες των πράξεων, η ορμή της νεότητας, τα όρια της κοινωνίας θα ζωντανέψουν από το σχολικό βιβλίο στη σκηνή του θεάτρου.
Η απαλλαγή από τον τύραννο απαιτεί διαρκή ζύμωση, επαναστατική μόρφωση και αποφασιστικότητα για την τελική έφοδο. Ο Κολομβιανός με αυτή την ιστορία που αιωρείται μεταξύ μεγάλης ήττας – μικρής νίκης αφήνει να εννοηθεί το μεγαλείο.
Την 1 Απριλίου, λίγο πριν συμπληρώσει τα 90 χρόνια της, πέθανε στην Νέα Υόρκη το μοναχοπαίδι του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι. Συμπτωματικά, ετοίμαζε μια περιοδική έκθεση στο Μουσείο Μαγιακόφσκι της Μόσχας. Το οποίο, παρεμπιπτόντως, παραμένει κλειστό από το 2013…
«(…) Το Borderline από την αρχή της εμφάνισης τους λειτουργεί ως πρόκληση. Πρόκληση στα αυτιά μας, στη σκέψη μας και στις μουσικές μας συνήθειες, μια εξερεύνηση στο χώρο του πειραματικού, του περιβαλλοντολογικού και του fusion ως υπέρβαση των αισθητικών συνόρων (….)».