Ο νομπελίστας συγγραφέας Σωλ Μπέλοου (Saul ή Solomon Bellow, 1915-2005) γεννήθηκε στο Λανσίν του Κεμπέκ του Καναδά, στις 10 Ιουνίου 1915, από γονείς Ρώσους μετανάστες….
«ΕΜΣΤ ΑΝΟΙΧΤΟ» διαφημίζει το υπουργείο πολιτισμού και τα φερέφωνα του εδώ και μέρες για την σημερινή μέρα 28 Φλεβάρη, ωστόσο εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για ένα μουσείο ανοιχτό στον λαό, στους καλλιτέχνες και την τέχνη. Δίχως εμπορευματικές λογικές, χορηγίες, εκμισθώσεις, «ιδρυματοποίησεις», «Νιαρχοποιήσεις», καλλιτεχνικά μπλοκαρίσματα και new age (αντι)εργασιακά τερτίπια. Θα μιλήσουμε για μια πραγματικά νέα νοοτροπία. Και επιπλέον, πολύ συγκεκριμένη.
Στις 21 Νοεμβρίου 2019 ο Γιάννης Δάλλας βραβεύτηκε από την Εταιρεία Συγγραφέων με το βραβείο “Διδώ Σωτηρίου”. Μια βράβευση που ήρθε σα μια μικρή…
Ο Δημήτρης Μυστακίδης, σε μια σόλο παράσταση στο ΙΛΙΟΝ plus, την Παρασκευή 13 Μάρτη, διασκευάζει με τον δικό του προσωπικό τρόπο ρεμπέτικα τραγούδια που είχαν δισκογραφηθεί και παρουσιαστεί ζωντανά μόνο στην Αμερική από Έλληνες μετανάστες μουσικούς σχεδόν έναν αιώνα πριν.
Πώς μπορεί η έκθεση αυτή να χρησιμοποιηθεί σαν μεθοδολογία νομιμοποίησης απείθαρχων, μη συμβατικών και πιθανώς πεισματικά διαταραγμένων τρόπων ύπαρξης;
Το ερώτημα που μας θέτει ο Εσσε είναι απλό: Ο χρόνος και όσα κουβαλά αλλάζουν αυτούς που μένουν ή αυτόν που επιστρέφει; Διαβάζοντας τη νουβέλα καταλαβαίνεις ότι η αλλαγή αφορά και τους δύο, χωρίς όμως να εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο.
Ένα σκληρό και ταυτόχρονα τρυφερό πορτρέτο της λεπτής ισορροπίας μεταξύ ανθρωπότητας και φύσης και ενός τρόπου ζωής υπό εξαφάνιση.
Ο Κουμανταρέας στην ουσία αμφισβητεί μέσα από τους ήρωες του την αρρώστια της μη αμφισβήτησης. Και η μεγαλύτερη αμφισβήτηση είναι αυτή της εξουσίας. Είτε της οικογένειας είτε της μητέρας, είτε της κλειστής ομάδας, είτε της στρατιωτικής ομάδας.
Ακόμη μια, ποιητική αυτή την φορά, έκφραση της γενιάς μας, της γενιάς που την έχουν πάρει φαλάγγι οικονομικά και ταυτόχρονα αξιακά, ιδεολογικά και αισθητικά είναι γενιά που ωστόσο αμύνεται με πρόσημο επίθεσης.
Οι ΚΡΑΑΚ με το ντεμπούτο τους μας δίνουν ένα πολύ δυνατό δίσκο που ακούγοντας τον κατανοείς ότι οι τέσσερις μουσικοί κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του συνέθεσαν το εκρηκτικά ακουστικό χαρακτήρα τους με βαθύτερες σκέψεις (σαν και αυτές που είναι κρυμμένες στο χώμα της σελήνης όπως λέει και το τραγούδι….) και μουσικές αισθητικές από μια πλειάδα ρευμάτων που διασχίζουν το σώμα της ροκ.