Οι πίνακες με θρησκευτικά θέματα των δύο ζωγράφων, του πατέρα και του γιου Πίτερ Μπρέγκελ, αποτύπωσαν με μοναδικό τρόπο την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων στις φλαμανδικές πόλεις και αποτέλεσαν μια πραγματική πρωτοπορία καθώς μέχρι τότε οι καλλιτέχνες κατά κύριο λόγο έβαζαν στο επίκεντρο το θρησκευτικό γεγονός και ασχολούνταν με θέματα από τη ζωή των ευγενών και των αυλικών
Το βιβλίο αυτό ασχολείται με τα κείμενα που γράφτηκαν για τη φωτογραφία στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα.
Δυο βιβλία που τα συνδέει το κόκκινο. Το κόκκινο της καρδιάς που σπαρταρά όταν ακούγεται η αλήθεια της μαρτυρίας και το κόκκινο των μαλλιών και του αίματος που ενώνει ανθρώπους και εποχές.
Ο «ιερός» θεσμός της οικογένειας διαλύεται όταν οι ανθρώπινες σχέσεις αναλύονται εξαντλητικά. Η εξάντληση φτιάχνει το εύθραυστο δίχτυ ασφαλείας και η ζωή συνεχίζεται. Στο θέατρο ευτυχώς που υπάρχει ο Τόμας Μπέρνχαρντ για να μας θυμίζει ότι αν θέλουμε να μάθουμε το «γιατί» της πορείας μας αρκεί να κοιτάξουμε τον καθρέφτη. ΄Η να κάτσουμε σ’ ένα τραπέζι και να τα πούμε μεταξύ μας.
Ο Μαλανδράκης γράφει έχοντας στο νου την αίσθηση του κυνηγημένου, την αίσθηση του να μην ανήκεις πουθενά και να προσπαθείς να ενταχθείς κάπου, να ζεις το όνειρο σου. Πρώτα αυτό και μετά η εθνικότητα την οποία χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει και δικαιολογήσει τη σύγκρουση.
Παιδική λογοτεχνία, δύσκολη λογοτεχνία. Γιατί, πώς να απευθυνθείς στα παιδιά, είτε τα ξέρουν είτε δεν τα ξέρουν όλα.
Δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιος είναι ο ομορφότερος ήχος μετά την σιωπή αλλά ο ήχος της ECM, o ήχος που φέρει την σφραγίδα του εμβληματικού Manfred Eicher μπορεί κάλλιστα να αποτελεί το πιο πολύτιμη εκδοχή του.
Ακούγοντας το, τέταρτο πλέον άλμπουμ τους, “The Story of Mr. Dandy Gasoline”, νιώθεις ότι αυτή η μπάντα πατάει τόσο γερά στα πόδια της που η διαχείριση του ήχου τους και των ιδεών τους γίνεται με χαρακτηριστική άνεση και ποιότητα ώστε να σου δίνεται ένα ολοκληρωμένο έργο.
O Ζητιάνος ίσως και να χρειαζόταν την κόμικ μεταφορά, αν μη τι άλλο, για μία ανανέωση και μια υπενθύμιση ότι το έργο του Καρκαβίτσα είναι επίπονα επίκαιρο.
H Roberts δεν είναι απλώς μια αφηγήτρια, μουσικός, εθνογράφος, ιστορικός- bandleader, ενορχηστρώτρια, αυτοσχεδιάστρια ή ακτιβίστρια. Παίζει όλους αυτούς τους ρόλους βεβαίως- όμως, είναι ο συλλογικός συνδυασμός τους που δίνει υπόσταση σε ένα από τα πιο προκλητικά και δημιουργικά καλλιτεχνικά πνεύματα της νέας Αμερικάνικης μουσικής!