Υπάρχουν ορισμένες λογοτεχνικές προσωπικότητες που στην χώρα τους θεωρούνται τεράστιες, αλλά δεν χαίρουν της ίδιας αναγνωσιμότητας και εκτός έδρας. Μία τέτοια περίπτωση είναι ο Μάριο Μπενεντέτι (1920-2009), ο οποίος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ουρουγουάης.
Ένας ήχος γλυκός και συνάμα πυκνός, μελωδικός και ταυτόχρονα έντονος και επιθετικός, σαν τις αντιφάσεις δηλαδή που ζούμε στη σύγχρονη αστική καθημερινότητα.
Το πρότζεκτ “For Ever More Images?” ασχολείται με αυτό το ερώτημα, σε μια εποχή κατά την οποία οι εικόνες που φτιάχνουμε και διακινούμε, καθορίζονται κυρίως από προγραμματιστικές ρουτίνες, αλγόριθμους και αυτοματοποιημένες συμπεριφορές.
Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να διοργανώνει πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις σκίτσων θέτοντας θεματικές σχετικές με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτές τις εκθέσεις παίρνουν το λόγο δεκάδες σκιτσογράφοι, οι οποίοι μέσα απ’ τα έργα τους δίνουν τη δική τους οπτική για σημαντικά θέματα της ζωής μας και της εποχής μας.
Ο θρυλικός σκηνοθέτης των Aguirre – the Wrath of God, Fitzcarraldo και Grizzly Μan έρχεται στη Στέγη.
«Ένας από τους πιο διακεκριμένους πρωτοπόρους στη μουσική τον τελευταίο μισό αιώνα»- όπως ειπώθηκε, ο Scott Walker αφήνει πίσω του μια εξαιρετική πολιτιστική παρακαταθήκη ως ευκαιρία για τους απανταχού μουσικόφιλους να τον γνωρίσουν.
Δημιουργώντας και θέτοντας το παραπάνω πλαίσιο, η Ursula Le Guin θέτει μία ακόμα φορά μέσα από την μυθιστορία πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά και προβληματισμούς.
Το θέμα φέτος, μετά το προσφυγικό, το Brexit και τον πόλεμο, ήταν η ίδια η έννοια της Δημοκρατίας σε κρίση, όπως τη διαπιστώνει η ευαίσθητη ματιά των πολιτικών γελοιογράφων. Επίσης, σε μια χρονιά που θα δει η χώρα μας τέσσερις κάλπες, με τη μία από αυτές να αφορά όλη την Ευρώπη, η έκθεση αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα.
Η Φιρντάους γεννιέται για να υπηρετεί, για να δέχεται εντολές, για να μάθει τον ρόλο της μάνας, της αδελφής, της ανιψιάς, της ερωμένης, της εργάτριας. Να μάθει όμως όπως ορίζουν οι άντρες τη μάνα, την αδελφή, την ερωμένη, την εργάτρια. Να είναι δηλαδή παθητική, σιωπηλή, πλάσμα άψυχο και πρόθυμο στις ορέξεις των ανδρών.
To War Zone είναι ένα επιτυχημένο χωνευτήρι των Βαλκανικών ρυθμών και ήχων, της reggae και του dub, του rock, του punk και του post punk, της παράδοσης της ανατολής και της μεσογείου. Ένα παθιασμένο τρένο που σε προκαλεί να πηδήξεις στα βαγόνια του. Enjoy the ride of Balkan express….