Μaniac- Τα άπειρα Εγώ και η επέλαση του καπιταλισμού στο ασυνείδητο
Toν Jonah Hill (Superbad, Τhe Wolf of Wall Street) τον γνωρίσαμε ως τον αστείο κολλητό του Michel Cera στο Superbad. Η αλήθεια είναι οτι ο νεαρός με το παράξενο σουλούπι…
Toν Jonah Hill (Superbad, Τhe Wolf of Wall Street) τον γνωρίσαμε ως τον αστείο κολλητό του Michel Cera στο Superbad. Η αλήθεια είναι οτι ο νεαρός με το παράξενο σουλούπι…
Η ιστορία ξεκινάει με τη δολοφονία ενός μεγάλου και εύρωστου κτηματομεσίτη μέσα στο αμάξι στη Μαρίνα του Π. Φαλήρου.
Στο 4 ½ υπάρχουν στιγμές που θα ακούσεις ροκ αισθητική, άλλες με θεατρικό ύφος ή πειραματισμούς με όργανα και ηλεκτρονικά, ένα Sui Generis σύνολο πάνω στο οποίο ο δημιουργός αφηγείται ιστορίες και ξεδιπλώνει στίχους ρομαντισμού και τραγικότητας ή βαθιάς κριτικής.
Η κλασικότροπη μουσική συναντάει τον τζαζ αυτοσχεδιασμό μέσα από την φολκ παράδοση.
Ένα εφηβικό δράμα που ξεφεύγει από τα στενά όρια του είδους και καταλήγει σε μια σχεδόν (καλό)ζυγισμένη κριτική του ψυχροπολεμικού κλίματος που δίχασε την Ευρώπη του 1950.
“Η κωμωδία των παρεξηγήσεων” παίζεται στο “Νέο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου”. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί και καταφέρνει να στήσει και να συντονίσει κάτι μεγάλο, εντυπωσιακό που δεν σταματά να κινείται. Όλα κινούνται σε αυτή την κωμωδία. Όλα!
«Δεν υπάρχουν πια αφεντικά» δηλώνει ένας Ιταλός πιτσιρικάς στοχεύοντας το όπλο του προς τον τσιφλικά. Σημάδευε γιατί ο Μπερτολούτσι ήταν πραγματικά καλός στο σημάδι.
Δεν είναι λίγοι οι δημιουργοί οι οποίοι, πειραματιζόμενοι με το western κατάφεραν να επανακαθορίσουν το είδος και να μετατρέψουν μια αντιδραστική μορφή διασκέδασης σε σινεμά με κοινωνικές και, πολλές φορές, πολιτικές αξιώσεις, αναδεικνύοτας θέματα όπως ο ρατσισμός, καταπιέσεις σε θέματα φύλου, σεξουαλικής ταυτότητας και φυλής
Το «Dogman» του Matteo Garrone είναι μια γνήσια ιταλική ταινία, μια γνήσια ευρωπαϊκή ταινία. Μια αυθεντική και σύγχρονη (αισθητικά και από άποψη ουσίας μιλώντας) απεικόνιση της αληθινής Ιταλίας, της αληθινής Ευρώπης που μοιάζει όχι απλά να ακροβατεί μα να προοικονομεί το μέλλον της. Μιας Ευρώπης γκέτο. Μιας Ευρώπης της υποκουλτούρας. Μιας Ευρώπης στο πολιτισμικό της μεταίχμιο που θα αφήσει στις γενιές μας μονάχα σκοτεινά απόνερα. Αργά ή γρήγορα, αυτός θα είναι ο νέος μας πολιτισμός. Αυτή θα γίνει η παράδοση του μέλλοντος μας.
. Κάθε ανθρώπινη γνώση παίρνει τη μορφή ερμηνείας. Βάλτερ Μπένγιαμιν Τα διαχρονικά ερωτήματα που τίθενται σε διεπιστημονικές προσεγγίσεις καλλιτεχνικών διαλόγων είναι: πώς οι διαφορετικές ερμηνευτικές…