Ο αδιαφιλονίκητος εκπρόσωπος του νέο – πολάρ, από την μεριά της Ελλάδας, στοχεύει στην καρδιά του προβλήματος όσον αφορά την διακίνηση του σκοτεινού χρήματος, τους τρόπους διοχέτευσής του και πώς η κάθε ελίτ προσπαθεί να επιβληθεί μέσω αυτού χωρίς πάντοτε να χρησιμοποιεί την βία.
Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου τα παιδιά των μικροαστών είχαν το γενικό πρόσταγμα στο δημιουργείν και στο φαντάζεσθαι εδώ, στην Βρετανία ήταν η εργατική τάξη που προμήθευε στην επίσημη κουλτούρα τις καινοτομίες εκείνες που την απελευθέρωσαν.
«(…) jazz σημαίνει ολοκληρωτική μουσική ελευθερία στο να επικοινωνείς με όλων των ειδών τις φόρμες, αλλά και με τους άλλους μουσικούς (…)».
Δυο εμβληματικά λογοτεχνικά έργα, αυτά των Ιβάν Τουργκένιεφ και Γκράχαμ Γκριν, που θεωρούν και οι ίδιοι σαν τα σημαντικότερά τους, αποτελούν κλασικές εκδόσεις στην ιστορική πορεία του μυθιστορήματος.
Το άλμπουμ του Jules, πέρα από τις στατικές μορφές σε cd και βινύλιο, κυκλοφορεί, επίσης, σε USB flash με πάνω από 300 επικαλυπτόμενες εκδοχές.
«(…) Ο Debord πόνταρε στο εφήμερο, στο στιγμιαίο, ακόμα και στο ακαριαίο. Αναζητούσε την ποίηση στην καθημερινότητα, είχε το ταλέντο να μετατρέπει μια συνάντηση σε ποιητικό γεγονός.(…)».
Ένα συμβολικό παραμύθι, ένα είδος σκληρού μαγικού ρεαλισμού, μεταφυσικής ατμόσφαιρας, με αρκετό σασπένς. Ιστορία απλή, άμεση χωρίς πλεόνασμα λέξεων γύρω από τα θέματα της Ηθικής, της Βίας και της λεγομένης Προόδου.
«”Τα Χρόνια Ανάμεσα” ξεκινούν από τον ερχομό των προσφύγων το 1922 και καταλήγουν στον διωγμό των Εβραίων το 1943. Ένα ιστορικό πανόραμα με συγκλονιστικά γεγονότα, με την κρίση του ’29- ’30 (…) έως τα τραίνα της επιστράτευσης για το Άουσβιτς (…) και στην Βαρκελώνη του Εμφύλιου».
Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά ονόματά του Borderline Festival της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.
Με αφηγηματική ένταση και πειραματισμό στο παίξιμο του και με την ουσιαστική συμβολή των υπόλοιπων μουσικών είναι, μάλλον, σίγουρο πως η εμφάνιση του Giovanni Guidi Trio θα αποτελέσει ένα από τα μουσικά γεγονότα της Άνοιξης.