Ενα πράγμα δεν συγχωρεί η αστική διανόηση στον Ντμίτρι Σοστακόβιτς: Οτι παρέμεινε μέχρι το τέλος του «αμετανόητος» κομμουνιστής. Ισως αυτό να μην την ενοχλούσε και ιδιαίτερα, αν δεν τύχαινε να επρόκειτο για έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα.
Η μετατροπή των παιδιών της εργατικής τάξης σε δολοφονικές μηχανές εναντίον άλλων λαών για τα συμφέροντα του κεφαλαίου συνιστά μια διαδικασία αποκτήνωσης.
Η σοσιαλδημοκρατία και η «κλασική» δεξιά έχουν αντικειμενικό πολιτικό συμφέρον να εμφανίζουν τις συνέπειες του συστήματος που υπηρετούν, όπως πχ την προσφυγιά, ως «αιτίες» της ανόδου του φασισμού, σε μια προσπάθεια να ετεροκαθορίσουν την ουσία της αντιδραστικής πολιτικής τους έναντι της ρατσιστικής ρητορικής του μίσους.
Με την θεσμοθέτηση οικονομικού διευθυντή και την υποβάθμιση του καλλιτεχνικού στις κρατικές σκηνές, η κυβέρνηση κάνει ένα ουσιαστικό βήμα προς την υλοποίηση των προτάσεων του Ιδρύματος Νιάρχου για την λειτουργία της Λυρικής Σκηνής από το 2008.
Εικοσιεπτά χρόνια μετά την «ανθρώπινη αλυσίδα» του «Βαλτικού Δρόμου», η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία «υπομένουν» τα δεινά της καπιταλιστικής παλινόρθωσης με «ενέσεις» ρατσισμού και φασισμού.
«(…)”Πήγαινε την παραγγελία αυτή όσο πιο γρήγορα μπορείς και γύρνα αμέσως να πας και τις άλλες”. Αυτό σημαίνει ότι ο υπάλληλος αναγκάζεται να μετακινηθεί με το μηχανάκι του όσο πιο γρήγορα μπορεί και πάνω στην βιασύνη του να προλάβει, συμβαίνουν και τα ατυχήματα.(…)».
Στις 23 Αυγούστου του 1943 ολοκληρώθηκε η τρίτη και τελευταία φάση της μεγαλύτερης μάχης τεθωρακισμένων στη σύγχρονη ιστορία και της πλέον σημαντικής για τη νικηφόρα έκβαση, όχι μόνο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου της Σοβιετικής ‘Ενωσης, αλλά και του ίδιου του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου: Της Μάχης του Κουρσκ.
Η «σπεσιαλιτέ» του φασιστομενού περιείχε «Σούπα από μοσκαλιά», όπου «μοσκαλί» είναι το φασιστικό ουκρανικό «παρατσούκλι» των Μοσχοβιτών και εν γένει των Ρώσων. Μάλιστα η εν λόγω σούπα προβλήθηκε και ως πολύ «χορταστική» επειδή περιείχε πολύ κρέας. Προφανώς… «ρωσικό».
Είναι δικός μας πλούτος και μόνο αν τον γνωρίσουμε θα αντιληφθούμε την ανεκτίμητη αξία του και θα πειστούμε για την ανάγκη να τον διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές και όχι για τις «ορδές» των «συλλεκτών», των «χορηγών» και των εμπόρων της μνήμης.
Το νησάκι Ελις απέναντι από τη Ν. Υόρκη, που «υποδεχόταν» τους μετανάστες στις ΗΠΑ των αρχών του αιώνα, είναι απλό «πταίσμα», μπροστά στα ανατριχιαστικά «οράματα» των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και των «αντιπάλων» τους.