Σοβαρό ρατσιστικό επεισόδιο εκτυλίχθηκε χθες το βράδυ στον καταπέλτη του πλοίου «Αριάδνη», με θύματα ένα ζευγάρι προσφύγων της εθνοτικής ιρακινής μειονότητας των Γεζίντι – οι οποίοι έχουν υποστεί, ουσιαστικά, γενοκτονία από τον ISIS – και θύτες τον πλοίαρχο, μέλη του πληρώματος και λιμενικούς.
Η κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια καταστροφική πολιτική για τον πολιτισμό των προηγούμενων. Και το κάνει, όπως φάνηκε από τα πρωθυπουργικά εγκώμια στον Νιάρχο, μην κρατώντας πλέον ούτε τα «αριστερά» της προσχήματα.
Έχοντας τις ρίζες της στην αρχέγονη αγωνία και αγώνα του ανθρώπου για την επιβίωση, η Αποκριά αποτελεί ταυτόχρονα και το πιο καταλυτικό «βήμα» διακωμώδησης των κυρίαρχων ηθών κάθε εποχής. Πέραν των άλλων ιδιομορφιών, κατέχει κι αυτή της μοναδικής αρχέγονης τελετής, που δεν μπόρεσε να απορροφήσει ή να ιδιοποιηθεί ο χριστιανισμός με φυσικό επακόλουθο, η Εκκλησία να την εξοβελίσει από το τυπικό της, χωρίς όμως να καταφέρει να τη θέσει υπό καταστολή στη λαϊκή συνείδηση.
Το χθεσινό «σόου» της υποτιθέμενης «παράδοσης» στο ελληνικό Δημόσιο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), δεν αντέχει σε καμία κριτική. Φρόντισε γι’ αυτό η πολιτική ηγεσία, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, με το «εγκώμιο» που «έπλεξαν» στο Ιδρυμα, αυτήν την «ναυαρχίδα» του κεφαλαίου.
Η Εθνική Λυρική Σκηνή έχει χρήματα μόνο για τους μισθούς. Για τα υπόλοιπα προσβλέπει στα εισιτήρια και τις «χορηγίες». Ο «ευέλικτος» πολιτισμός για την «ελίτ» σε νέες περιπέτειες…
Ουδέποτε υπήρξε αμφιβολία, πως όταν πρόκειται για την επίθεση ενάντια στο λαϊκό, κομμουνιστικό, εργατικό κίνημα, ενάντια στην ιστορική αλήθεια, τότε, το «συνταγματικό τόξο» πετάει την «μάσκα» του αντιδραστικού ιδεολογήματος των «δύο άκρων» και συντονίζεται απόλυτα με τα φασιστικά μαντρόσκυλα των αφεντικών.
Πίσω από τις, κατά τα άλλα, «ηρωικές» μεγαλοστομίες τύπου «μπορεί να είμαστε φτωχοί αλλά δεν ξεπουλιόμαστε» ξεπροβάλει αυτή η ολόιδια, παλιά, τακτική των παραχωρήσεων. Διότι η ουσία της άρνησης του ΚΑΣ, όσο και αν αυτή παραμένει φυσικά θετική, αλλά και η ουσία και της τρέχουσας κυβερνητικής πολιτικής, δεν είναι η κάθετη και απόλυτη αντιπαράθεση με οποιαδήποτε λογική, μασκαρεμένη ή όχι, άμεση ή έμμεση, αγοραίας εκμετάλλευσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά η επιλεκτική, με κριτήρια περισσότερο κοινωνικο-πολιτικής συγκυρίας.
Το πώς υπηρετείται η ασφάλεια στην ευρύτερη «γειτονιά» μας με επίσημη επίσκεψη σε μια χώρα η οποία σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο και «νομιμοποιώντας» ηθικά ένα καθεστώς το οποίο εδραιώθηκε στην πολιτική εξουσία με συμμάχους φασιστικά, εθνικιστικά και νεοναζιστικά μορφώματα, είναι κάτι το οποίο θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να το εξηγήσει το Μαξίμου.
Με αφορμή την χθεσινή επέτειο της νίκης του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στις 2 Φεβρουαρίου του 1943, θυμόμαστε ένα από τα πλέον συγκλονιστικά έπη που γράφτηκαν σε εκείνη την υπεράνθρωπη πάλη, το κατόρθωμα μιας χούφτας μαχητών του Κόκκινου Στρατού, που κράτησαν άπαρτο το μοναδικό, ίσως, σπίτι που είχε απομείνει στοιχειωδώς όρθιο στην πόλη και το οποίο έτυχε να είναι χτισμένο στο πλέον στρατηγικό – για τους υπερασπιστές της – σημείο: Το Σπίτι του Πάβλοφ.
Αμαχους και κοινωνικές υποδομές εξακολουθεί να στοχεύει συνειδητά και εξακολουθητικά το καθεστώς του Κιέβου που αναζωπύρωσε την επιθετικότητά του εναντίον του λαού του Ντονμπάς τα τελευταία 24ωρα… χωρίς αυτό να το εμποδίσει, ταυτόχρονα, από την ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ…