Πώς «γιορτάζει» την 9η Μάη το καθεστώς του Κιέβου
Από τα πιο κτηνώδεις ναζιστικές οργανώσεις, η ουκρανική OUN – UPA, «ξανανιώνει» με την βοήθεια του σημερινού καθεστώτος του Κιέβου
Από τα πιο κτηνώδεις ναζιστικές οργανώσεις, η ουκρανική OUN – UPA, «ξανανιώνει» με την βοήθεια του σημερινού καθεστώτος του Κιέβου
Αποτέλεσε τη βάση του «ιδεολογικού μοντάζ», μέσω της μεταφοράς της διαλεκτικής στο μοντάζ. Αποτελεί ακόμα αντικείμενο σπουδής στον κινηματογράφο. Πάνω απ’ όλα, όμως, με το «Ποτέμκιν» ο Αϊζενστάιν εισάγει και εδραιώνει ένα νέο «ήρωα» στον κόσμο του κινηματογράφου: τον εξεγερμένο λαό!
Και προσοχή: οι «κυβερνήσεις» αυτές που δρομολογούν τέτοια εγκλήματα χαίρουν «άκρας εκτίμησης» από την «πολιτισμένη διεθνή κοινότητα»
«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα (…) Ολα ήταν ήσυχα: τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οικοδομές παρατημένες. Δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές».
Μία πρωτότυπη λογοτεχνική «κριτική» δια «στόματος» Σέρλοκ Χολμς, για τους σημαντικότερους «ανταγωνιστές» του, τον εμβληματικό Ντιπέν και τον δημοφιλή, την εποχή εκείνη, επιθεωρητή Λεκόκ.
11 Απρίλη του 1968, Δυτικό Βερολίνο, μια απόπειρα δολοφονίας, ένα γιγαντιαίο λαϊκό κίνημα. O φοιτητής ηγέτης Ρούντι Ντούτσκε πυροβολείται. Ακριβώς σαν φλόγα σε ξερόκλαδα, οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας απλώνονται μέσα σε μερικές ώρες σε 50 πόλεις της Γερμανίας, με την συμμετοχή φοιτητών, πανεπιστημιακών, διανοούμενων και εργαζόμενων. Ήταν προφανές, ότι η απόπειρα δολοφονίας ήταν η αφορμή για να εκφραστεί η συσσωρευμένη αγανάκτηση της νεολαίας και της εργατικής τάξης ενάντια σε ένα όλο και πιο άγριο εκμεταλλευτικό σύστημα.
Το «Διάζωμα» αποτελεί ένα «διαμεσολαβητικό» «γρανάζι» στον μηχανισμό εμπορευματοποίησης του πολιτισμού, μεταξύ της Τοπικής Διοίκησης και του κεντρικού κράτους.
Και μια μπύρα θυσία στο βωμό της λογικής των «δύο άκρων» της 60χρονης, πλέον, ΕΕ που δεν ενοχλείται από τους Ναζί (πχ Ουκρανία) αλλά διώκει τους κομμουνιστές
Παππού Ζόρα, αν και ξέρουμε πως δεν μας ακούς, θέλουμε να σου δώσουμε έστω και μια αργοπορημένη υπόσχεση: Δεν αντιστάθηκες μάταια. Ο φασισμός, δεν πρόκειται να περάσει. Θα τον νικήσουμε και πάλι. Αυτήν την φορά ακούγοντάς σε να παίζεις την «Σλαβιάνκα» στο ακορντεόν σου…
Αν θέλουμε να δούμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει, αν είχε πρόσωπο, η Ρωσική Πρωτοπορία, τότε, αρκεί να κοιτάξουμε προς την Εσθήρ Ιλίνιτσνα Σουμπ.