Συνοπτική κριτική για τις ταινίες: 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Μια άλλου τύπου αξιολόγηση, που είναι λιγάκι πιο κοντά στο τι εννοούμε όταν μιλάμε για κινηματογραφική κριτική.
Νίκος Καρούζος: Ο Δρόμος για το Έαρ (documentary)
Έχουμε να κάνουμε με μια ταινία, μια ταινία με απόψεις των δημιουργών της για την ποίηση, για την εποχή μας, που έχει ως αναφορά τον Νίκο Καρούζο, την ποίηση του και την εποχή του. Κι αυτό είναι πραγματικά το σημαντικό. Είναι κάτι νέο. Όχι μια αποβαλσαμοποίηση του ποιητή. Θα το θέσω διαφορετικά: Δεν θέλω να μάθω π ο ι ο ς είναι ο Καρούζος αλλά γ ι α τ ί είναι ο Καρούζος.
Η σημερινή μέρα δεν μπορεί να φιμωθεί: Τα αιτήματα των γιατρών είναι προϋπόθεση ύπαρξης της υγείας μας
Η κυβέρνηση επιστρατεύει κανάλια και μέσα για να μην γίνει γνωστό στην κοινή γνώμη το πραγματικά ζητούμενο και λοιδορεί αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή: Τους νοσοκομειακούς γιατρούς και τα αιτήματα τους. Τα αιτήματα της ΟΕΝΓΕ.
Το κράτος ασκεί εγκληματικά μαζική κοροϊδία (και μια επιπλέον απόδειξη είναι τα βίντεο)
Η κυβέρνηση είναι μονίμως έκθετη και διασπείρει αντιδημοκρατικότητα. Πέρα από την καλλιέργεια μαζικής τρομοκρατίας εδώ και ένα μήνα, που θα την φτάσουν και σε μαζική υστερία αν θελήσουν, αξιοποιεί και fake ρεπορτάζ για να την ενδυναμώσει.
Δεν θα δεχθούμε το ρέκβιεμ της ανθρωπότητας
Οι επιπτώσεις σε όλο το φάσμα της παγκόσμιας κοινωνίας θα είναι αλυσιδωτές με ένταση εκατοντάδων θερμοπυρηνικών βομβών. Η ανθρωπότητα ή θα ζήσει ή θα μετατραπεί σε μαζικό τάφο. Το δίλημμα το έθεσε η πραγματικότητα. Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς. Το να συλλογίζεσαι, να μιλάς και να ενεργείς πολιτικά σήμερα είναι αναγκαίο δείγμα αλληλεγγύης και ουσιαστικής επαφής με την ζωή.
Επιστήμη ή θρησκεία: Τα πράγματα είναι «άσπρο-μαύρο»
Η επιλογή λοιπόν είναι κι αυτή ακραία όπως ακριβώς και η συγκυρία: Ή θα ακούσει την επιστήμη ή θα ακούσει την εκκλησία. Ή θα ακούσει την πρόοδο ή τον σκοταδισμό και τον τσαρλατανισμό που αυτή παράγει.
Υπάρχουν και υπήρχαν πάντοτε φασίστες στην Ελλάδα
Όλοι άνθρωποι είμαστε του ίδιου πολιτισμού, κι αυτό είναι το ζήτημα, πολιτισμού που κατασκευάζει, αναπαράγει, συντηρεί την ίδια ιδεολογία, νοοτροπία, συμπεριφορά και ηθική εδώ και αιώνες, αυτή της ιδιοκτησίας και της ανωτερότητας (και αναγκαστικής ως εκ τούτου ατομικής και μαζικής ξεφτίλας) απλώς κάποιοι ξεγλίστρησαν από το δασκάλεμα, αυτοί που επιλέγουν το άλλο στρατόπεδο δίχως «ιεράρχες» και «πατριάρχες» και «ευγενείς» και «πολιτισμένους», εκεί που σκέφτονται, πράττουν, αγαπούν, μισούν, αξιολογούν, κρίνουν, διακρίνουν και συγκρούονται: ισότιμα, ανθρώπινα και ριζοσπαστικά.
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης(ΕΜΣΤ): Ούτε για αρτίστες, ούτε για εμπόρους
«ΕΜΣΤ ΑΝΟΙΧΤΟ» διαφημίζει το υπουργείο πολιτισμού και τα φερέφωνα του εδώ και μέρες για την σημερινή μέρα 28 Φλεβάρη, ωστόσο εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για ένα μουσείο ανοιχτό στον λαό, στους καλλιτέχνες και την τέχνη. Δίχως εμπορευματικές λογικές, χορηγίες, εκμισθώσεις, «ιδρυματοποίησεις», «Νιαρχοποιήσεις», καλλιτεχνικά μπλοκαρίσματα και new age (αντι)εργασιακά τερτίπια. Θα μιλήσουμε για μια πραγματικά νέα νοοτροπία. Και επιπλέον, πολύ συγκεκριμένη.
«Ο χάρτινος χρόνος τελείωσε» του Γιάννη Καρπούζη: μια γενιά που αμύνεται με πρόσημο επίθεσης
Ακόμη μια, ποιητική αυτή την φορά, έκφραση της γενιάς μας, της γενιάς που την έχουν πάρει φαλάγγι οικονομικά και ταυτόχρονα αξιακά, ιδεολογικά και αισθητικά είναι γενιά που ωστόσο αμύνεται με πρόσημο επίθεσης.
Μπράβο στα «Παράσιτα» θα πούμε, στα Όσκαρ ποτέ!
Τι γίνεται παράσιτα συστημικοί; Θα βγάλετε ποτέ κάποιον καλλιτέχνη της προκοπής, που να αξίζει, που να τιμάει την ιδιότητα του ολοκληρωμένα ή πάντοτε στων άλλων, στων υπογειωμένων θα ανήκει η ηθική και αισθητική υπεροχή;