«Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα (…) Ολα ήταν ήσυχα: τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οικοδομές παρατημένες. Δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές».
Το City Plaza πέρα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τα ερωτήματα που καλείται να λύσει φαίνεται να έχει στον πυρήνα του κάτι σημαντικό: την εικόνα ενός κόσμου πιο ανθρώπινου, πιο λογικού, πιο …φυσιολογικού.
Το σύνολο της αρθρογραφίας του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών την περίοδο 2012-2014, σε ένα βιβλίο από τις εκδόσεις OPPORTUNA…μια ειλικρινής συνεισφορά στους ανοιχτούς προβληματισμούς για τον τρόπο αλλαγης αυτού του κόσμου…
«(…) Δεν μπορούμε να δεχτούμε να νομιμοποιήσουμε δια της παρουσίας μας την διαχείριση ανθρώπων, τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση τους. Δεν μπορούμε φυσικά να λάβουμε μέρος σε καμία διαλογή ανθρώπων, συναινώντας στην επιλογή κάποιων έναντι άλλων (…)».
Ταυτόχρονα διατηρούμε τις αντιρρήσεις και τις επιφυλάξεις μας για τον τρόπο που (δεν) οργανώνουν οι συνδικαλιστικές δημοσιογραφικές πλειοψηφίες τις συνεχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις, καθώς και τις θέσεις μας για τον ρόλο των ΜΜΕ.
ΜΠΛΟΚΟ στα αντιλαϊκά αντεργατικά μέτρα στο ασφαλιστικό και την φορολεηλασία. Για να ανατραπεί συνολικά η επίθεση Κεφαλαίου – Κυβέρνησης, της ΕΕ, και ΔΝΤ.
Έλληνες και ξένοι αλληλέγγυοι-ες, εθελοντές-ντριες μαζί με τους πρόσφυγες, «διώχνουμε για λίγες ώρες τις κακές σκέψεις και χορεύουμε, τραγουδάμε, διασκεδάζουμε, γελάμε!».
Ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμος στα πλαίσια της συμφωνίας με την ΕΕ και τις γενικότερες δεδηλωμένες κατευθύνσεις της δεύτερης δεν δίνουν πραγματικό βάρος στην στοιχειωδώς ανθρώπινη υποδοχή των ανθρώπων που φτάνουν μέχρι εδώ, με αποτέλεσμα τον ρόλο αυτό να αναλαμβάνουν στις καλύτερες περιπτώσεις οι αλληλέγγυοι.
Mαροκινός οικονομικός μετανάστης 22 ετών έχασε τη ζωή του το πρωί της Πέμπτης από ηλεκτροπληξία στην ουδέτερη ζώνη στα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ, στο ύψος της Ειδομένης,…
Με «μουσικές χωρίς σύνορα, του δρόμου, του κόσμου, για την διατάραξη του καθημερινού φόβου». «Για να μην περάσει το ουρλιαχτό της απόγνωσης απαρατήρητο και για να μην γίνει η απώλεια συνήθειά μας».