Η πρωτοβουλία του δήμου Πάτρας να πορευτεί μέχρι την Αθήνα αποτελεί ήδη έναν σημαντικό σταθμό της αντίστασης του ελληνικού λαού στην εποχή των μνημονίων. Δείχνει, επίσης, τον καταλυτικό ρόλο που μπορούν να παίξουν οι τοπικές διοικήσεις, όταν βρίσκονται στα χέρια ανθρώπων με κοινωνικό όραμα και όχι συστημικών διαχειριστών.
Το «Περιοδικό» συμμετέχει στην σημερινή απεργία, ενάντια στην φτώχεια και την λεηλασία των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Οργανωμένα, ψευδή και συκοφαντικά δημοσιεύματα που παρουσιάζουν αλληλέγγυους ως ΜΚΟ υποκινητών με επίκεντρο τον “Συντονισμό”
“Το κίνημα ταξικής αλληλεγγύης δεν τρομοκρατείται ούτε θα περιστείλει τη δράση του! Για εμάς οι πρόσφυγες είναι ελεύθεροι άνθρωποι με δικαιώματα. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την αξιοπρέπειά τους, τον αυτοσεβασμό τους καθώς και τα δημοκρατικά τους δικαιώματα”
Το νομοσχέδιο στοχεύει στη δημιουργία ενός ευέλικτου και πλήρως εκμεταλλεύσιμου εργατικού δυναμικού, στη παράκαμψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών προς όφελος ιδιωτικών συμφωνιών μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου και στην πλήρη εφαρμογή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.
Οι αρχαιολόγοι γίνονται ακόμη ένας κρίκος στην αλυσίδα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, μετατρέποντας την έδρα τους σε χώρο πολύμορφων εκδηλώσεων ενίσχυσης.
«Δεν θεωρούμε ότι πρέπει ή ότι μπορούμε να υποκαταστήσουμε το κράτος από την ευθύνη του να διασφαλίσει τις συνθήκες ζωής των προσφύγων (…) Είμαστε όμως μέλη ενός λαού που δείχνει την αλληλεγγύη του στους πρόσφυγες με κάθε τρόπο (…)».
«Οι γειτονιές της προσφυγιάς ανοίγουν τις πόρτες στους κατατρεγμένους της γης και πετάνε στα σκουπίδια τους φασίστες (…) οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι οι εχθροί μας (…) Ξένοι και εχθροί είναι αυτοί που γεννούν την φτώχεια και το ξεριζωμό (…)».
Η ποινή «κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως συμβόλαιο θανάτου. Όχι μόνο για την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ (…) Αλλά συνολικά για βασικές λαϊκές ελευθερίες, για όποιον μάχεται, διεκδικεί, αμφισβητεί την κυβερνητική, μνημονιακή και καπιταλιστική βαρβαρότητα, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ».
Ο περισσότερος κόσμος στην Ολλανδία έχει σοκαριστεί από το μέγεθος του δράματος των προσφύγων και θέλει η κυβέρνησή του να πάρει ανθρωπιστικά μέτρα. ‘Ομως η κριτική που ασκεί στην κυβέρνησή του και στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν φαίνεται να έχει ωριμάσει τόσο ώστε να φέρει και αποτελέσματα.