Αυτή η ταινία είναι φασισμός: όπως ο ήρωας που ηρωοποιείται έτσι και ο σκηνοθέτης που τον δημιουργεί. Ο κινηματογράφος στην χειρότερη κατρακύλα του. Άψογο αφηγηματικό στυλ για ένα απαράδεκτο (με κάθε κυριολεξία) ιδεολογικό περιεχόμενο.
Οι ταινίες που έχουν περισσότερες πιθανότητες, που δεν ταιριάζουν σε καλούπια και δεν περιστρέφονται γύρω από υπερήρωες βρίσκονται κατά κύριο λόγο (και έχουν πιο προσοδοφόρα ζωή) σε βίντεο. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ταινίες και γι ‘αυτό είναι τόσο εύκολο για τις μεγαλύτερες (και συχνά πιο δύσκολες) να πέσουν στο κενό. Οι ακόλουθες τριάντα ταινίες αυτής της κατηγορίας είναι όλες λιγότερο γνωστές και χάθηκαν σε μεγάλα σύγχρονα ακροατήρια με διαφορετικούς ρυθμούς. Το κοινό στοιχείο που τις συνδέει είναι ότι είναι έξυπνες, προκλητικές και ότι ποτέ δεν είχαν την αναγνώριση που άξιζαν.
Τα Μικρά Γοτθικά της Ars Nocturna επιστρέφουν με μια άγνωστη νουβέλα του Robert Louis Stevenson που είναι η αποτύπωση ενός ονείρου και αξίζει να διαβαστεί.
[br] ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου δίσκον βινυλίου γεγραμμένον ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν, κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά, 5-2 καὶ εἶδον…
Είναι 1η Μάη του 1944. Τα μεγάφωνα του στρατοπέδου αρχίζουν να ανακοινώνουν τα ονόματα, και τα διακόσια το ένα μετά το άλλο και ο λαός χάνει το ένα μετά το άλλο του παιδί, το έναν μετά τον άλλο φορέα ανθρωπιάς… «Από τον γιο μου θα την φάτε, κουφάλες!» θα ακούσουμε. Μια δήλωση αξιοπρέπειας. Λαϊκή. Λεβέντικη. Αυθεντική. 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές. Αυτή είναι η υπογραφή.
Ο χώρος της Trii σε συνδυασμό με τη δύναμη της συλλογικότητας έχει ως αποτέλεσμα την προσφορά αξιόλογου καλλιτεχνικού έργου. Τέτοιες προσπάθειες αναβαθμίζουν το πολιτιστικό γίγνεσθαι και λειτουργούν με εξωστρεφή τρόπο προωθώντας τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης.
Η 21 Οκτώβρη σηματοδοτεί τα 50 χρόνια από την μέρα που ο φωτογράφος του Magnum Marc Riboud τράβηξε την διάσημη φωτογραφία που θα γινόταν έμβλημα του κινήματος ενάντια στο πόλεμο του Βιετνάμ.
Η κρατική πολιτική της υποχρεωτικής αλλοίωσης – αν όχι της υποχρεωτικής λήθης – είχε πάντα άλλα σχέδια. Η διδάσκουσα ιστορία εξάλλου μόνο για τέτοιου τύπου δολιοφθορές είναι ικανή. Μέχρι που η συλλογική «μνήμη» επιστρέφει εκδικήτρα. Αυτή την μνήμη που ο Νίκος Καβουκίδης ξαναοπλίζει.
Ελεκτρόνικα, άμπιεντ, τζαζ και άφρο!
Τα τελευταία χρόνια πολλά έχουν αλλάξει στον κινηματογράφο και όχι απαραίτητα σε θετική κατεύθυνση, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Μ. Σκορτσέζε