Η σκοπός δημιουργίας της έκθεσης είναι η εξής σύμφωνα με τους δημιουργούς: «συγκεντρώθηκαν αντικείμενα από τον καπιταλισμό για να διασφαλίσουμε ότι οι μελλοντικές γενιές δεν θα ξεχάσουν πώς δούλευαν, έτρωγαν, κοινωνικοποίησαν και διασκεύαζαν. Το εκπαιδευτικό μας έργο είναι ζωτικής σημασίας για την εδραίωση της δικαιοσύνης για τα θύματα του καπιταλισμού και την αποτροπή της αναζωπύρωσής του.»
Πώς “γεννήθηκε” “Το μοναστήρι της Πάρμας” του Σταντάλ που με τον γρήγορο αφηγηματικό ρυθμό και τη ζωντάνια των χαρακτήρων και που ισορροπούνται από μια ψυχρή, σαρδόνια εξομολόγηση της ανθρώπινης φύσης και ιδιαίτερα της πολιτικής;
Η φωνή του Tom Petty, μπορεί να θύμιζε Roger McGuinn και Dylan αλλά στην ουσία ανέδυε μια δική της αίσθηση. Επίσης, μια ταυτότητα για τους χαμένους του Αμερικάνικου Ονείρου, τους μικροαστούς που είχαν τα φόντα να πετύχουν αλλά έχαναν κατά χιλιάδες την μάχη.
Ο Ντέιβιντ Μίτσελ στα “Κοκάλινα ρολόγια” με βασικό στοιχείο πλοκής, πρόζας και περιγραφής το μεταφυσικό, φτιάχνει μια ιστορία που θυμίζει κάτι από την “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”.
Εννέα δισκογραφικές δουλειές από νέες, πειραματικές και τζαζ αφετηρίες έχει να προτείνει η νέα έκδοση του “Auditorium” για τις μέρες του Οκτώβρη.
Το Blade Runner 2049 κατάφερε να δομήσει ένα εναλλακτικό μέλλον (ένα εμβαθυντικό δηλαδή παρόν) που να μοιάζει εφιαλτικότερο, ποιοτικά και ποσοτικά πιο δυσοίωνο; Μια πρώτη και προς αναθεώρηση σκέψη, εν είδει της αυθεντικής ιστορίας.
Μια χειμαρρώδης συζήτηση με την Αλγερινή σκηνοθέτιδα Rayhana Obermayer για τη γυναικεία καταπίεση, το Ισλάμ, τον Χριστιανισμό, την Αλγερία και τη Δύση με τις ευθύνες της. Με αφορμή την ταινία «Ακόμη κρύβομαι για να καπνίσω».
Το MedPhoto Festival διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά, διαγωνισμό για μια εν εξελίξει ή και ολοκληρωμένη φωτογραφική δουλειά. Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός ως προς τη θεματική των συμμετοχών.
Μαθαίνοντας από την documenta είναι ο τίτλος του ανεξάρτητου διεθνούς διετούς ερευνητικού προγράμματος που κινείται ανάμεσα στην ανθρωπολογία και την τέχνη, συγκεντρώνοντας ερευνητές και από πολλά άλλα διαφορετικά πεδία ενδιαφέροντος.
Η πρώτη της συλλογή αποπνέει φρεσκάδα, λόγο που λογχίζει κοιμισμένες, ήσυχες συνειδήσεις, γεμάτο σεβασμό για τους προπάτορες της. Οι “Ετεροτοπίες” του Ματίνας Τσιμοπούλου μοιάζουν να αποσπάστηκαν από πίνακα του Εντβαρ Μουνκ.