Βιώνοντας τα άυλα πεδία κυριαρχίας, επεκτατισμού και επιβολής καθεστώτων εκτάκτου ανάγκης. Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τράπεζες, βιογενετική, πολεμικές προετοιμασίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρίσεις: η αλλαγή παραδείγματος στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τον δυτικό κόσμο. Μία in situ φωτογραφική δράση σε διάλογο με το ιστορικό κτήριο Γκίνη του Πολυτεχνείου.
Τοποθετώντας, λοιπόν, λήψεις από ταινίες-σταθμούς σε χρονολογική σειρά, επιχειρούμε να θυμηθούμε την όλη πορεία εξέλιξης της έβδομης τέχνης! Συνεχίζουμε στην περίοδο 1962-1987…
Η κατάληξη της Mockingbird μπορεί να ανοίγει μεγάλες συζητήσεις, που ξεπερνούν τον χώρο τον comics και δημιουργούν ερωτήματα για το πού οδηγείται η τέχνη όταν το κριτήριό της είναι το κέρδος ή ακόμα όταν οι ιστορίες που αφηγείται πρέπει να τετραγωνίζονται για να χωρέσουν στην «guy’s view», στην κοινωνία που δεν χωράει και πολλούς μαύρους, γυναίκες, κομμουνιστές ή κάθε είδους διαφορετικές σκέψεις από την κυρίαρχη αντίληψη. Αλλά η Mockingbird μας απέδειξε ότι στην τέχνη, όπως και στην κοινωνία ανοίγονται πάντα ρωγμές. Και αν δεν τις ανοίγουν οι άλλοι καλά θα κάνουμε να τις ανοίξουμε εμείς, για να μην βρεθούμε κι εμείς ακυρωμένοι επειδή σκεφτήκαμε, είπαμε, κάναμε κάτι διαφορετικό…
Βιώνοντας τα άυλα πεδία κυριαρχίας, επεκτατισμού και επιβολής καθεστώτων εκτάκτου ανάγκης. Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τράπεζες, βιογενετική, πολεμικές προετοιμασίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κρίσεις: η αλλαγή παραδείγματος στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τον δυτικό κόσμο. Μία in situ φωτογραφική δράση σε διάλογο με το ιστορικό κτήριο Γκίνη του Πολυτεχνείου.
Το όραμα του Bernstein και του Hitchcock, «German Concentration Camps Factual Survey» του 1945 με υλικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί δεν έγινε ποτέ. Δεν του επετράπη να ολοκληρωθεί. «Ενοχλούσε πολιτικά», όπως λέει ο σκηνοθέτης. Χιλιόμετρα φιλμ έμειναν αναξιοποίητα ή αξιοποιημένα για άλλους λόγους. To ντοκιμαντέρ “Night will Fall” ερευνά το φιλμικό υλικό και τους λόγους των 70 χρόνων αποσιώπησης του από την συλλογική παγκόσμια συνείδηση.
Τοποθετώντας, λήψεις από ταινίες-σταθμούς σε χρονολογική σειρά, επιχειρούμε να θυμηθούμε την όλη πορεία εξέλιξης της έβδομης τέχνης.
Σε αντίθεση με τις αμφιβολίες για το πνεύμα και το γράμμα του αστικού νόμου που εξέφρασε ο Daredevil, την απεικόνιση της κουλτούρας του βιασμού που μας έδειξε εξαιρετικά η Jessica Jones ή ακόμα και το πνεύμα της κοινότητας που έθεσε ο Luke Cage, ο Iron Fist αρκέστηκε στο να παίζει για λίγο τον καλό επιχειρηματία χωρίς κανένα άλλο ενδιαφέρον για να βοηθήσει ή να καταλάβει τον άνθρωπο γύρω του.
Ένα soundtrack για ένα βιβλίο δεν είναι και το πιο συνηθισμένο πράγμα στην εγχώρια μουσική παραγωγή. Βέβαια όταν ο συγγραφέας του βιβλίου είναι ταυτόχρονα και μουσικός όλα μπορούν να συμβούν…
Ο Τόμας Μπέρνχαρντ στην “Πλατεία Ηρώων” όχι μόνο μας δείχνει ποιο είναι το κενό στην εποχή μας, αλλά και πώς καλύπτεται. Ο Δημήτρης Καραντζάς που ανέλαβε τη μεταφορά του έργου στη σκηνή του “Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής” κατάφερε να ακολουθήσει τον συγγραφέα και να αποδώσει την καθηλωτική αίσθηση του κενού.
Μια μικρο-ιστορία που εκθέτει στο κοινό την δυναμική και την διαύγεια που είναι πιθανόν να επέλθει έπειτα από ένα σημείο καμπής και να επαναθεμελιώσει τα όρια της σχέσης μας με τον εαυτό και την πραγματικότητα.