Το Aldebaran | Contemporary Photography Hub επιδιώκει μια ευρεία συνάντηση φωτογράφων, καλλιτεχνών, θεωρητικών, συγγραφέων, εκδοτών, επιμελητών, ακαδημαϊκών και ερευνητών από διαφορετικά πεδία, με διαφορετικές αισθητικές και ιδεολογικές καταβολές.
Δεν είναι μόνο ο δυνατός ρυθμός, οι φοβερές μελωδίες, που σκάλωσαν εντός μας, είναι και τι αντιπροσωπεύουν οι μουσικοί αυτοί διότι ως καλλιτέχνες μιας αυθεντικής κουλτούρας του Δυτικού Πολιτισμού εξέφρασαν ένα συλλογικό υποσυνείδητο. Το πρώτο μέρος μιας λίστας με δίσκους που επανακαθόρισαν την μουσική μας πραγματικότητα.
Το 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας – Athens Digital Arts Festival (ADAF), διερευνώντας το μέλλον της ψηφιακής κουλτούρας, καλεί την καλλιτεχνική κοινότητα να υποβάλει τις προτάσεις της υπό τη θεματική #PostFuture
Ο “Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς” είναι από τα πιο διάσημα διηγήματα του 19ου αιώνα και αν και δεν είχε καλή υποδοχή την εποχή που κυκλοφόρησε ανήκει πλέον στις κορυφαίες στιγμές της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Έναυσμα; Η απογοήτευση του συγγραφέα από τις κακές κριτικές του προηγούμενου έργου του.
Aν περιμένετε βιογραφία ή ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια, ξεχάστε το. Η ταινία δεν είναι κινηματογραφική απόδοση της Wikipedia, ούτε μελέτη στην προσωπικότητα του. Δείτε το, καλύτερα, σαν τον χορό των στίχων του ποιητή μέσα στην Ιστορία. Και με τα νερά και με τα απόνερα της. Και μέσα από αυτό ο Neruda θα απολέσει, επιτέλους, την ιδιότητα του ανέγγιχτου και άρα πρόσκαιρου μνημείου και θα μετατραπεί σε μια αγαπητή ανθρώπινη ιδιοφυία, που γκρεμίζει ήθη και εξουσίες.
Δεκέμβρης του 1989. «Σε αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί», συμ-βαίνει μια παράξενη συνάντηση. Ή μάλλον μερικές παράξενες συναντήσεις. Οι αινιγματικοί Einstürzende Neubauten, φρικιά για τον δυτικό κόσμο και ακατανόητος θόρυβος για τους πράκτορες της Στάζι, περνούν στο ανατολικό Βερολίνο για να δώσουν εκεί την πρώτη τους συναυλία.
Η δεκαετία του ’60, όπως συμβαίνει συχνά σε περιόδους κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, ήταν συγχρόνως μια εποχή μεγάλης καλλιτεχνικής άνθισης. Όλες οι τέχνες άκμαζαν, οι εκδόσεις, το θέατρο, ο κινηματογράφος, αλλά πάνω απ’ όλα η μουσική, το περιούσιο μέσο της δεκαετίας. Οι Beatles, οι Stones, oι Who, oι Doors, ο Μπομπ Ντίλαν, o Πολ Σάιμον και δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες (δημοφιλείς και σοβαροί) μετέτρεψαν την φολκ, το ροκ, το ριδμ-εντ-μπλουζ, ακόμα και την κάντρι, σε μια μορφή διαμαρτυρίας.
Παρότι το όνομα παραπέμπει στην τζαζ, το Χάρης Λαμπράκης Quartet δεν είναι ένα τζαζ κουαρτέτο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά το σχήμα τεσσάρων ταλαντούχων μουσικών που τους αρέσει να αυτοσχεδιάζουν και να αλλάζουν διαρκώς.
Το «4.1 miles», το προτεινόμενο για Όσκαρ μικρού μήκους ελληνικό ντοκιμαντέρ, με θέμα τους πρόσφυγες όφειλε να δομήσει μια άποψη, με περισσότερο σεβασμό, με περισσότερη ευθύνη, περισσότερη ειλικρίνεια. Ωστόσο, επέλεξε να προτάξει έναν ανώδυνο συμβιβασμό, έναν κούφιο «ανθρωπισμό» και δυστυχώς μια βραβευτική λογική τύπου «εφόσον πουλάει ο θάνατος, θάνατο θα δώσω». Η “χρήση” και “χρησιμοποίηση” του όλου προσφυγικού ζητήματος μεταφράζει την ανθρωπιά μας εν τέλει σε στατιστική, λόγω της δράσης της συνήθειας να βλέπουμε πτώματα, να βλέπουμε θάνατο, να βλέπουμε και να παρατηρούμε τον πόνο του άλλου, αποστασιοποιημένοι, μη κοινωνοί, παρατηρητές και όχι δρώντες.
Ο Τόμας Μπέρνχαρντ, κορυφαίος αυστριακός συγγραφέας, σφράγισε τη γερμανόφωνη λογοτεχνία το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η αηδία του για την πορεία του κόσμου είναι…