H απουσία πολιτικής θέσης σε ένα έργο τέχνης είναι τελικά και αυτή μια πολιτική πράξη, μια πράξη που προωθεί τον εφησυχασμό και στηρίζει τον ολοκληρωτισμό της απάθειας. Η τέχνη ήταν πάντα όπλο από όποιο στρατόπεδο και αν χρησιμοποιήθηκε. Είναι καιρός να διαλέξει ο καθένας το δικό του.
Ο Barthes πρωταρχικά προσεγγίζει τη φωτογραφία ως μια υπέρτατη έκφραση του Πραγματικού, «μια ενδελεχή έκφρασή του». […] Στη συνέχεια, συμπληρώνει πως μια φωτογραφία δεν μπορεί να μεταμορφωθεί και να εκφραστεί φιλοσοφικά, αφού είναι ολόκληρη εμποτισμένη με τυχαιότητα.
Σ’ αυτό το κόμικ ο Ferrandez μας συστήνει τον «Ξένο» του Αλμπερ Καμύ με έναν νέο τρόπο. Εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα εργαλεία που του δίνει ένα κόμικ για να δημιουργήσει έναν καινούριο «Ξένο» αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μένει αρκετά πιστός στο αρχικό κείμενο.
Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;
Ο Πέρουτς ενσωματώνει αισθητικά και ψυχολογικά το εξπρεσιονιστικό στιλ παίζοντας με σειρά μικρών αινιγμάτων στην πορεία της ιστορίας κλείνοντας το μάτι στον αναγνώστη, ότι όλο τούτο το – κλειστοφοβικό αλά Κάφκα – παιγνίδι δεν αφορά αποκλειστικά την ανεύρεση του ενόχου αλλά τις διαθέσεις μιας χώρας που ταλαντευότανε ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και το ζοφερό μέλλον της ολοκληρωτικής συντριβής της από νέες αδυσώπητες κοινωνικά δυνάμεις.
Αφήνοντας πίσω μας το «καταραμένο», για το χώρο της μουσικής, 2016, θυμόμαστε 10 δίσκους, πέντε από τη διεθνή σκηνή και πέντε από την εγχώρια που, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.
Όσο τα reboot και remake να μαστίζουν την βιομηχανία του κινηματογράφου η τηλεόραση συνεχίζει να αποτελεί μια μικρή όαση δημιουργικότητας. Από μικρές, indie παραγωγές μέχρι μεγαθήρια που φέρνουν ολόκληρους κόσμους στην μικρή οθόνη, νέους δημιουργούς και καταξιωμένους σκηνοθέτες (και ηθοποιούς) να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους σε ένα μέσο που επανεφευρίσκει τον εαυτό του και την σχέση του με το κοινό, η τηλεόραση έχει ακόμα πολλά να δώσει.
Το «1984» είναι το αναπόφευκτο και η Κατερίνα Ευαγγελάτου το παρουσίασε ακριβώς όπως είναι: Σκληρό, ανελέητο, πνιγηρό, ανθρώπινο.
Η Καμόρα είναι το αθέλητο αλλά προϋπολογισμένο προϊόν μιας διπλής αποτυχίας: της κρατικής ανεπάρκειας του προνοιακού κράτους και της οικονομικής ένδειας που υφίσταται εντός της κοινωνίας της αφθονίας. Η Καμόρα, επίσης, είναι το αποτέλεσμα μιας ταξικής αντιπαλότητας όπου η προλεταριακή συνθήκη μετασχηματισμένη σε ταξικό μίσος δεν μετατρέπεται σε συνείδηση και δημιουργικότητα, αλλά, όπως παντού όπου το μίσος κυριαρχεί, στο αντίθετό του
Μια έκθεση που γεννά ερωτήματα σχετικά με τις πολιτικές θέσεις με τις οποίες επενδύθηκαν οι εικόνες (οι οποίες καταλήγουν να χρησιμοποιούνται προς υπεράσπιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης), καθώς και σχετικά με τις ιστορικές και θεωρητικές αστοχίες που την συνόδευσαν εκ μέρους της επιμέλειας και του ίδιου του φωτογράφου…