«Γουίλιαμ Γουίλσον», του Έντγκαρ Αλαν Πόε
Η ταινία αυτή είναι ένα ποίημα και αυτό το ποίημα είναι οι μέρες και τα πρόσωπα που δεν τελειώνουν. Ποια η ταινία; Η «Περσόνα» του…
Η ταινία αυτή είναι ένα ποίημα και αυτό το ποίημα είναι οι μέρες και τα πρόσωπα που δεν τελειώνουν. Ποια η ταινία; Η «Περσόνα» του…
Τα λόγια που με ενδιαφέρουν τα «τσακίζω», τα κάνω σελιδοδείκτες, οδοδείκτες, ανεμοδείκτες, φάρους και αστέρια για χαμένους μάγους. Κι αν με πονούν, κι αν με…
Το κείμενο αυτό είναι φιλικός χαιρετισμός, αποχαιρετισμός και σταθερό «καλώς ήλθατε κύριοι». Η πρώτη χειρονομία ήρθε από τον Ελύτη και τις τσουκνίδες του. Από τον…
Γράφεις μέσα από το τσιμεντένιο κλουβί σου. Τα δέντρα έγιναν τοίχοι και παράθυρα με διπλό τζάμι. Τα χωμάτινα δρομάκια χάθηκαν δίχως ταφόπλακα και οι καμινάδες…
Ήθελα να «κόψω» τον αέρα και να «κατεβάσω» τον ήλιο. Ήθελα το φεγγάρι να χρωματίσω και το σκότος να γεμίσω. Ήθελα να μάθω τι κρύβεται…
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο κυνηγάνε έναν τρελό και τα άλλα, τα πιτσιρίκια, είναι ξαπλωμένα, παραπονεμένα, μπουχτισμένα και από τη χαρμάνα εξαντλημένα. Εδώ δεν χωράνε,…
Σε αυτό το βιβλίο η βροχή έρχεται από κάτω. Και οι χορδές του Θανάση αρχίζουν να «σπάνε» με σεβασμό. Το παράθυρο που δεν κλείνει ποτέ,…
Κανείς δεν θα διάλεγε τις αλυσίδες. Κανείς. Τα όπλα περίμεναν, κι ας μην υπήρχαν! Η μεταλλική, ενοχλητική, λάμψη των δεσμών δεν αντεχόταν. Ποιος άνθρωπος θα…
Κάθε καλοκαίρι η ίδια, σχεδόν, σκηνή. Ο θείος, ο νονός, παππούς, θα δώσουν χαρτζιλίκι στο παιδί να πάει να πάρει παγωτό. «Άντε, πάρε αυτό και…
Τα λόγια και τα πρόσωπα είναι η μόνη κληρονομιά που έχουμε. Με αυτά πορευόμαστε, αυτά δεχόμαστε, αυτά μοιραζόμαστε. Αυτά ορίζουν τον χρόνο και τον χώρο…