«Αιματοβαμμένος μεσημβρινός», του Κόρμακ ΜακΚάρθι
Δεν χρειάζεται τίτλος σε αυτό το κείμενο. Κι αν επιμένεις, πάρε το κόκκινο και σύρε το «ο» μέχρι το «κ». Αδύνατο! Από τη μία είναι…
Δεν χρειάζεται τίτλος σε αυτό το κείμενο. Κι αν επιμένεις, πάρε το κόκκινο και σύρε το «ο» μέχρι το «κ». Αδύνατο! Από τη μία είναι…
Οι εικόνες αυτού του βιβλίου διαθέτουν γεωμετρική αρμονία, τις κατάλληλες σκιές κι ένα φως που «χορεύει» πίσω από τα σύννεφα. Καλό αυτό. Για τον συγγραφέα….
Οι αλυσίδες τούς ανήκαν και ήταν η μοναδική περιουσία τους. Φορεμένες, ναι. Πρώτα στα πόδια, στα χέρια, στο λαιμό και μετά στο μυαλό. Και το…
Ο μέγας παρατηρητής του χρόνου, ο ανυπεράσπιστος μπροστά στο πέρασμά του, αυτός που δέχεται την προκαθορισμένη πορεία και αυτός που πασχίζει να βρει την εκτροπή…
Αν δεις την πρώτη εικόνα, αυτήν που χρησιμοποιείται για να δελεάσει τον αναγνώστη, θα καταλάβεις ότι ο Στίβεν Κινγκ δεν σταματά να εμπνέει. Αν εστιάσεις…
Κανείς δεν μας ρώτησε για το πρόσωπο. Το δικό μας. Των άλλων. Κανείς δεν μας ρώτησε για τα χέρια, τα πόδια, το σώμα. Το δικό…
Ανοίγεις τα μάτια και βγαίνεις. Μπαίνεις. Περπατάς αφηρημένος. Το φανάρι δεν λειτουργεί. Κίνδυνος. Το παλιό, λευκό, Honda φρενάρει. Οι ρόδες παραπονιούνται. Μόνο αυτές ξέρουν το…
Τα λόγια αυτά γράφτηκαν μέσα στα σπλάχνα της Γης. Η μαύρη, ψυχρή, άβυσσος ήταν ο τελευταίος δρόμος κάτω από τον ουρανό. Η πορεία του αναπότρεπτου…
Ένας μανιακός ριμαδόρος ουρλιάζει στο κεφάλι μας και το ζώο μέσα μας ελευθερώνεται. Σε τέσσερις τοίχους είμαστε κλεισμένοι και τον ιερό αριθμό, τον ιερό χώρο…
Να μια «περίεργη» σκέψη: γιατί ο ουρανός να μην είναι το απελευθερωμένο έδαφος; Ένα κομμάτι που πασχίζει να αποδράσει. Αυτά, όμως, είτε τα γράφεις είτε…