Σε μια χώρα όπου ο Εμφύλιος, η πρώτη ουσιαστικά ψυχροπολεμική σύγκρουση, καθόρισε τις εξελίξεις σε όλες τις εκφάνσεις της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ζωής από την απελευθέρωση μέχρι την πτώση της δικτατορίας, ο κινηματογράφος βρισκόταν κάτω από τη βαριά σκιά του ψυχρού πολέμου.
Ο Art Tatum είναι αναμφίβολα μια από τις πιο μεγάλες μορφές των πρώτων χρόνων της άνθισης της jazz κι ένας μουσικός που χάραξε με την πορεία του ανεξίτηλα σημάδια στο είδος.
Η επανάληψη της τραγωδίας. Η αγωνία πώς θα ντυθούν οι καινούργιες λέξεις. Η αέναη κίνηση των αστρικών νημάτων. Η συμφιλίωση με την ανάφλεξη. Η έκλειψη της ενέργειας. Η έκρηξη του προϊόντος. Η ευστοχία υλικού.
Η «Περίπτωση Συνείδησης» είναι μια πραγματική περίπτωση αριστοτεχνικά δομημένης ταινίας, όπου η κάθε λεπτομέρεια είναι προσεγμένη και τοποθετημένη στο σύμπαν της ταινίας με φροντίδα και μεγάλη σκέψη, με τελικό αποτέλεσμα ένα σφιχτό και απόλυτα ρεαλιστικό κοινωνικό, πολιτικό και βαθιά ουμανιστικό θρίλερ, που επιβεβαιώνει την εξαιρετική φήμη του σύγχρονου κοινωνικού Ιρανικού σινεμά.
Ο Παλούκας στη θεματική των ποιημάτων του περιλαμβάνει την υπαρξιακή αναζήτηση, την πίστη, την αξιοποίηση του καθημερινού, τη λατρεία του σώματος, την αγριότητα των ανθρώπινων σχέσεων, την αναπόφευκτη ματαιότητα, το πολιτικό σχόλιο… Οι “Άνθρωποι που γελάνε” είναι σαν τη θάλασσα που δεν βαθαίνει πουθενά και μπορεί να δεχτεί άπειρα ποιητικά φύλλα στο υγρό σώμα της.
Τα εκατό χρόνια του κινηματογράφου φαίνεται ότι σχηματίζουν τον κύκλο μιας ζωής: μια αναπόφευκτη γέννηση, μια συνεχής συσσώρευση μεγαλείων και με την έναρξη της προηγούμενης δεκαετίας, μια ατιμωτική, αμετάκλητη παρακμή.
Ακόμη ένα δημιουργικό δείγμα από την τελευταία μουσική εσοδεία της γνωστής μας ΕCM, ετικέτας που τις τελευταίες δεκαετίες συνδυάζει απολαυστικά τον τζαζ αυτοσχεδιασμό, την σύγχρονη μουσική και το φολκ ιδίωμα.
Ο Φάουστ του Γκαίτε συναντά ένα ψυχαναγκαστικό serial killer στα 70s και το αποτέλεσμα είναι εξίσου κυνικό και φρικιαστικό.
Ο Venom δεν είναι “σκοτεινός”, δεν είναι “edgy”, δεν είναι “κουλ” και κάθε τέτοια αναπαράσταση τον αδικεί. Ο Venom είναι ένας αυθεντικά τραγικός χαρακτήρας, με πολύ πειστικά προβλήματα και κίνητρα. Ο Venom έχει αρρωστημένη σχέση με άλλους και με τον/τους εαυτό/εαυτούς του, ο Venom είναι τοξικοεξαρτημένος, ο Venom είναι τοξικός
Ο Οίκτος ισορροπώντας όχι μόνο μεταξύ weird wave και παραδοσιακής δραμεντί, αλλά και πολλών άλλων ειδών, από μαύρη κωμωδία μέχρι αστυνομικό, είναι, ουσιαστικά, μια ταινία για την επικοινωνία.