Το γλυκόπικρο Κόκκινα Κορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα είναι ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιάζει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.
Σαν αυτοτελές σενάριο, το Batman/ Flash: Η Κονκάρδα δεν απαντά σε ουσιώδη ερωτήματα. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον κόσμο της αέναης συνέχειας των κόμικ, ελάχιστα πράγματα είναι αυτοτελή. Έτσι η ίδια η ιστορία δεν εστιάζει τόσο στις απαντήσεις, όσο στο συναισθηματικό βάρος. Και εκεί πετυχαίνει απόλυτα.
«Ενας Πελάτης κι ένας Ντίλερ. Μια συναλλαγή. Δύο άντρες. Δύο πολεμιστές. Δύο σύμβολα ενός κόσμου πριν την έλευση του πολιτισμού, όπου επικρατούσαν τα ένστικτα. Αλλά κι ενός μετα-πολιτισμού που έρχεται και είναι το ίδιο ακραίος, ενστικτώδης, ακαριαίος. Δύο αρχέγονοι άνθρωποι που όμως καθρεφτίζουν την σύγχρονη κοινωνία όσο κανείς.»
Στο έργο της, η Solomon-Godeau προσεγγίζει και ερευνά τους τρόπους με τους οποίους η φωτογραφία αναπαράγει και προκαλεί αλληγορίες ή συγκροτεί τον «άνδρα» ως «θεατή υποκείμενο» και τη «γυναίκα» ως «θεατό αντικείμενο», χρωματίζοντας παράλληλα την έννοια του φύλου και διαμορφώνοντας το «αρσενικό» ως ενεργό υποκείμενο απέναντι στην εικόνα και στο τρόπο του «βλέπειν», ενώ το «θηλυκό» ως παθητικό αντικείμενο.
Ο Simon Clark αναδεικνύεται όχι μόνο σε μαέστρο του horror, αλλά και σε γνώστη της ανθρώπινης ψυχής
Το Proastio Art στα δυτικά της Αθήνας, μας καλεί να δοκιμάσουμε να βρούμε τι αρέσει στο σώμα μας και τι μας διασκεδάζει.
Τα “Σονέτα” του Σαίξπηρ θα μπορούσαν να είναι το “Πιστεύω” της οικουμενικής πίστης στον Ερωτα, τη θρησκεία όπου συντελείται το θαύμα της ένωσης δύο σωμάτων, δύο ψυχών.
Βασικός στόχος του MedPhoto Festival είναι η ανάδειξη του φωτογραφικού βιβλίου ως αυτόνομου έργου και η σύνδεση της φωτογραφίας με αυτό ως πλαίσιο παρατήρησής της.
Το μονοκόκαλο είναι ένα πείραμα σε εξέλιξη. Ζωντανό και υπό (συν)διαμόρφωση. Στην αρχική του σύλληψη, περιλαμβάνει το Gagarin 205 και 16 ελληνόφωνα/ελληνόστιχα συγκροτήματα και δημιουργούς…
Το «The Handmaid’s Tale» κέρδισε δικαίως κοινό και κριτικούς από την πρώτη κιόλας σαιζόν, γιατί κατάφερε με την δυστοπική του ματιά να αναδείξει σύγχρονα προβλήματα γύρω από την αναπαραγωγική ιδιότητα των γυναικών και τον εν γένει κοινωνικό τους ρόλο σε ένα σύστημα.