Η κρατική πολιτική της υποχρεωτικής αλλοίωσης – αν όχι της υποχρεωτικής λήθης – είχε πάντα άλλα σχέδια. Η διδάσκουσα ιστορία εξάλλου μόνο για τέτοιου τύπου δολιοφθορές είναι ικανή. Μέχρι που η συλλογική «μνήμη» επιστρέφει εκδικήτρα. Αυτή την μνήμη που ο Νίκος Καβουκίδης ξαναοπλίζει.
Τα τελευταία χρόνια πολλά έχουν αλλάξει στον κινηματογράφο και όχι απαραίτητα σε θετική κατεύθυνση, υποστηρίζει ο σκηνοθέτης Μ. Σκορτσέζε
Οι ταινίες που έχουν περισσότερες πιθανότητες, που δεν ταιριάζουν σε καλούπια και δεν περιστρέφονται γύρω από υπερήρωες βρίσκονται κατά κύριο λόγο (και έχουν πιο προσοδοφόρα ζωή) σε βίντεο. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ταινίες και γι ‘αυτό είναι τόσο εύκολο για τις μεγαλύτερες (και συχνά πιο δύσκολες) να πέσουν στο κενό.
Είναι το μακροβιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας και φέτος γιορτάζει τα 30 χρόνια του με ένα πρόγραμμα γεμάτο συναρπαστικές πρεμιέρες και κλασσικά αφιερώματα. Οι προβολές θα διεξαχθούν 19-25/10 στον κινηματογράφο «Ααβόρα», και 26/10-1/11 στον κινηματογράφο «Έλλη».
Ο Kaurismaki είναι με τους «λάθος». Έχει το θάρρος να τα χώνει και στους κινηματογραφικούς κανόνες και στους εθιμοτυπικούς κανόνες και στα γούστα του εκάστοτε κοινού και στα γούστα της εκάστοτε εποχής. Και η τελευταία του ταινία είναι άλλο ένα θαυμάσιο πολιτικό και πάντα επίκαιρο παράδειγμα.
Το Loving Vincent είναι πριν από όλα ένας φόρος τιμής και ταυτόχρονα ένα συγκινητικό φιλμ εικαστικού πειραματισμού και αστυνομικού σασπένς μιας σκληρής και θλιμμένης ιστορίας που γέννησε μια πρωτοπορία και σκότωσε έναν άνθρωπο.
Οι ταινίες που τραβούν την προσοχή, συχνά ξεχνιούνται μέσα σε ένα χρόνο από την προβολή τους στις αίθουσες. Μόνο μερικές επιλεγμένες έχουν ζωή σε δημοτικότητα, συζήτηση και κριτική και αυτές που τραβούν την προσοχή, δυστυχώς, είναι αυτές που την χρειάζονται ή την αξίζουν το λιγότερο. Πολλές από τις ταινίες που δημιουργήθηκαν στον εικοστό πρώτο αιώνα από καθιερωμένους και άγνωστους κινηματογραφιστές δεν έχουν πλέον πιθανότητα ή χρόνο για να χτίσουν μια δυναμική. Ωστόσο συχνά μικρά διαμάντια βρίσκουν τον δρόμο τους στο κοινό…
Το Blade Runner 2049 κατάφερε να δομήσει ένα εναλλακτικό μέλλον (ένα εμβαθυντικό δηλαδή παρόν) που να μοιάζει εφιαλτικότερο, ποιοτικά και ποσοτικά πιο δυσοίωνο; Μια πρώτη και προς αναθεώρηση σκέψη, εν είδει της αυθεντικής ιστορίας.
Μια χειμαρρώδης συζήτηση με την Αλγερινή σκηνοθέτιδα Rayhana Obermayer για τη γυναικεία καταπίεση, το Ισλάμ, τον Χριστιανισμό, την Αλγερία και τη Δύση με τις ευθύνες της. Με αφορμή την ταινία «Ακόμη κρύβομαι για να καπνίσω».
Ο κλόουν ως κοινωνική φοβία και ως μέσο συνειδητοποίησης. Παρά την μέτρια κινηματογραφική απόδοση, η ιστορία του Stephen King έχει ένα βαθύτατο ιστορικό, πολιτικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο, που η ταινία όπως και η πραγματικότητα επιβεβαιώνει. Κοινωνική τρομοκρατία σε μορφή… τσίρκου.