Η εκδίκηση του Σάλαζαρ- η απόδειξη πως μια μέτρια συνέχεια δεν ανασταίνει το franchise
Η πέμπτη ταινία για τους Πειρατές της Καραϊβικής καταφέρνει να μην σε ενθουσιάζει ούτε με τα άψογα γραφικά ούτε με τον καρτουνίστικο ρόλο του Johnny…
Κινηματογράφος
Ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια: 4 ταινίες που μιλούν για τον νέο εργαζόμενο
Ο κινηματογράφος ήταν η πρώτη τέχνη που γεννήθηκε μέσα στην μαζική κουλτούρα: Παράγεται και καταναλώνεται μαζικά. Όταν λοιπόν η κατεξοχήν τέχνης της εποχής μας αγκαλιάζει την καθημερινότητα των εργαζομένων, ενεργών και άνεργων, τότε το αποτέλεσμα είναι κάτι που σίγουρα αξίζει την προσοχή μας. Παρακάτω αναφέρουμε ενδεικτικά 4 ταινίες που κατάφεραν και απεικόνισαν με τον καλύτερο τρόπο την καθημερινότητα, τις σκέψεις και τις ανησυχίες των εργαζομένων της νέας βάρδιας.
1965: Η Ινδονησία ένας σιωπηρός μαζικός τάφος 1.000.000 κομμουνιστών και το σινεμά μάρτυρας και δικαστής
«Κάποιος να σκοτώνει είναι απαγορευμένο. Επομένως, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται εκτός και αν δολοφονούν μαζικά και με τον ήχο των σαλπίγγων» είχε σημειώσει ο Βολταίρος στις μπροστά σελίδες της Ιστορίας και αυτή έρχεται κάθε φορά να επιβεβαιώσει αυτό το κοινωνικό συμπέρασμα, που παραμένει αμετάβλητο. Η μαζική εξόντωση είναι μια πολιτικώς ορθή εξουσιαστική πρακτική όσων κοινωνιών βασίζονται στον ανταγωνισμό και την προάσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Στην Ινδονησία δολοφονήθηκαν εν μια νυκτί 1.000.000 κομμουνιστές και δυο από τα σπουδαιότερα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου παίζουν τον ρόλο του λαϊκού δικαστηρίου και της εκδίκησης της Ιστορίας. Το “The Act Of Killing” και το “The Look of Silence”, δεν κάνουν διόλου μια ιστορική καταγραφή, αλλά μια μελέτη – που αποτελεί πλέον αναφορά – της μαζικής εξόντωσης ως act και όπλο του κράτους και ως πειθάρχηση, αλλοτρίωση και μετάλλαξη του αξιακού και ηθικού κώδικα ενός λαού.
«MARWAN»: μια ταινία για τον Μαρουάν Μπαργούτι
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το ντοκυμαντέρ «Marwan», για τον Μαρουάν Μπαργούτι, στον κινηματογράφο Αλκυονίδα, Πέμπτη 11 Μαΐου, στις 20.00
“Θωρηκτό Ποτέμκιν”: Η Γκουέρνικα του κινηματογράφου
Αποτέλεσε τη βάση του «ιδεολογικού μοντάζ», μέσω της μεταφοράς της διαλεκτικής στο μοντάζ. Αποτελεί ακόμα αντικείμενο σπουδής στον κινηματογράφο. Πάνω απ’ όλα, όμως, με το «Ποτέμκιν» ο Αϊζενστάιν εισάγει και εδραιώνει ένα νέο «ήρωα» στον κόσμο του κινηματογράφου: τον εξεγερμένο λαό!
Απεργία σεναριογράφων του Hollywood: Αγώνας! Αγώνας! Αγώνας!
Έχουν γίνει ως τώρα τέσσερις απεργίες των σεναριογράφων. 1960, 1981, 1988, 2008. Όλες μαζικές, οργανωτικά επιτυχημένες και νικηφόρες. Όλος ο κινηματογραφικός κόσμος, από τους συντελεστές ως τους κινηματογραφόφιλους, όχι μόνο δεν θα έπρεπε να ζοχαδιάζει μα θα όφειλε να επιζητά μια νέα απεργία – που όντως εξαγγέλθηκε. Είναι άκρως γελοίο να κοιτάζουμε την ευτελή και ατομική μας καλοπέραση όταν αυτοί που μας την δημιουργούν ζητάνε το αυταπόδεικτο δικαίωμα τους. Να πληρώνονται.
Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ο ποιητής μέσα από τις εικόνες του
Δεν άφησε τον εαυτό του παρακαταθήκη στους ημίθεους. Άφησε το βλέμμα του παρακαταθήκη στους ανθρώπους, σε μας. Και εμείς, οι άνθρωποι, μέσα από αυτό το βλέμμα είδαμε τους εαυτούς μας να γίνονται κομμάτι της Ιστορίας…Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν οι εικόνες του…
Τα 75 καρέ που άλλαξαν για πάντα την ιστορία του σινεμά
Τοποθετώντας λήψεις από ταινίες-σταθμούς σε χρονολογική σειρά, επιχειρούμε να θυμηθούμε την όλη πορεία εξέλιξης της έβδομης τέχνης μέχρι σήμερα…
Η χούντα και η Ελλάδα της Ανιές Βαρντά
Η 89χρονη Ανιές Βαρντά, τη Δευτέρα 24 Απριλίου, στις 20.30, δια μέσου skype, στο Ινστιτούτο Γκαίτε, θα μιλήσει για την «Ναυσικά», μια ταινία για τη χούντα
Τα 75 καρέ που άλλαξαν την πορεία του κινηματογράφου για πάντα!
Τοποθετώντας, λοιπόν, λήψεις από ταινίες-σταθμούς σε χρονολογική σειρά, επιχειρούμε να θυμηθούμε την όλη πορεία εξέλιξης της έβδομης τέχνης! Συνεχίζουμε στην περίοδο 1962-1987…