Μια χιονισμένη βραδιά του Φεβρουαρίου του 1972, ο διάσημος μουσικός της τζαζ Λι Μόργκαν έπεσε νεκρός από το όπλο της συζύγου του, Έλεν, την ώρα που έπαιζε σ’ ένα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ του.
Κάπου στην Αφρική. Στις απέραντες, άγριες εκτάσεις όπου βόσκουν χιλιάδες αντιλόπες, ζέβρες, γκνου και άλλα πλάσματα, άλλοι πάνε διακοπές. Γερμανοί και Αυστριακοί τουρίστες-κυνηγοί διασχίζουν τη σαβάνα, στήνουν καραούλι, παραμονεύουν τη λεία τους. Πυροβολούν, αφήνουν ένα λυγμό ενθουσιασμού και ποζάρουν μπροστά στα ζώα που σκότωσαν.
Ο ασιατικός κινηματογράφος είναι πολλές φορές αφιλόξενος για την Δύση, μιας και υπάρχει ένα κάποιο χάσμα στην νοοτροπία, που δεν κάνει ευχάριστη την ενασχόληση μαζί του. Όμως, ο Wong-Kar Wai όχι μόνο μηδενίζει αυτή την απόσταση, αλλά αντίθετα δημιουργεί ταινίες με αφετηρία τον δυτικό κινηματογράφο.
«Lust for Li…» CUT! Όχι, δεν πάει μάλλον, έτσι. Τα nineties πέρασαν, είμαστε σε άλλον αιώνα και όποιος περιμένει μια επανάληψη για ικανοποίηση της φιλμικής του νοσταλγίας, απλά να το ξεχάσει. Ο Danny Boyle δεν πέφτει στην μεθοδευμένη λούμπα της εμπορικής εκμετάλλευσης, μα δομεί εκ νέου μια ιστορία χωρίς να απομακρύνεται διόλου από την αρχική βάση. Είτε έτσι (1996), είτε αλλιώς (2017), οι ταινίες προβάλλουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε πλάνα realpolitic. Γιατί είτε με ηρωίνες… είτε όχι, η μόλυνση από τον κοινωνικό βόθρο συνεχίζεται. Choose life ακούμε, αλλά τελικά τι ακριβώς δικαιούμαστε να διαλέξουμε;
Σε συνέχεια της δήλωσης του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Asghar Farhadi, οι 5 υποψήφιοι για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, μια μέρα πριν το πανηγύρι “βραβείων” των Όσκαρ, ενώθηκαν και βγάλανε κοινή ανακοίνωση, εκφράζοντας “την ομόφωνη και κατηγορηματική τους αποδοκιμασία για το κλίμα φανατισμού και εθνικισμού που βλέπουν σήμερα στις ΗΠΑ”.
Το Suntan, του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου δεν εστιάζει στους νέους. Πολύ περισσότερο στέκει στους μεγαλύτερους, σε αυτούς που δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε την σωματική και, σημαντικότερο, την ψυχολογική δύναμη να αντέξουν αυτήν την βραδυφλεγή βόμβα που αποτελεί το καλοκαίρι, δίνοντας μας μια εκρηκτική και πολύ δύσκολη ταινία.
Όσο και να καυχιόμαστε ότι είμαστε η χώρα που γέννησε την κωμωδία, χωρίς να ισχύει βέβαια το ίδιο για την σύγχρονη ελληνική κωμωδία, αλλά αυτό…
«Αν η Ελλάδα κρατά αυτή τη στιγμή ένα ποσοστό από την περηφάνια που δικαιούται να έχει ένας λαός που κέρδισε τη δικιά του ελευθερία με πολύ αίμα και πολύ κόπο (…) αυτό οφείλεται σε ένα μεγάλο ποσοστό σ’ αυτό το μεγαλειώδες κίνημα αντίστασης που εκφράστηκε από την πρώτη στιγμή, με κάθε λογής μέσο που διαθέτει το άοπλο μέρος του λαού μας.».
Στα πρώτα του βήματα, ο Κούνδουρος αποτέλεσε μαζί με λίγους ακόμα κινηματογραφιστές (π.χ. Κακογιάννης) φωτεινές εξαιρέσεις της κινηματογραφικής γενιάς στην οποία άνηκαν, καθώς ανέπτυξαν μιας καλλιτεχνική ευαισθησία που ήρθε σε σύγκρουση με τον αισθητικό συντηρητισμό της επίσημης μεταπολεμικής τέχνης
Ο έρωτας υπήρξε πάντοτε σταθερό σημείο έμπνευσης για την τέχνη, πόσο μάλλον για τον κινηματογράφο. Από την Καζαμπλάνκα μέχρι Όσα παίρνει ο άνεμος, οι απαρχές…