Η πρώτη εικόνα από το τελευταίο μέρος της τριλογίας της Αθήνας είναι κινηματογραφική. Το «επιβάλλει» εξάλλου η συγγραφέας. Αν στα δύο προηγούμενα βιβλία («Στο πίσω κάθισμα», «Αλκυονίδες μέρες») το «Old Boy» του Παρκ Τσαν-γουκ ήταν η εικόνα του, εδώ ταιριάζει «Το Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς.
Από την Καλιφόρνια στην Πορτογαλία, μουσικές εσωτερικές, δυναμικές, σαν τσουνάμι ή σαν ψίθυρος
Είναι εκπληκτικό το πόσοι εκθειάζουν τον IRA έχοντας μικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται, τον λαό της Ιρλανδίας χωρίς να τον έχουν γνωρίσει, τους Ιρλανδούς μουσικούς χωρίς να τους έχουν ακούσει, την μπύρα χωρίς να την έχουν πιει. Για την μπύρα και την μουσική πέφτουν όλοι μέσα, τα υπόλοιπα όμως βρίσκονται στην ευχέρεια της 7ης τέχνης.
Τα “Βιβλία του Αίματος” είναι μια ανθολογία ιστοριών που γεννήθηκαν από τον οίστρο, την αηδία, τον πόθο, την στέρηση και τη φρίκη. Ανίερες πράξεις, βωμολοχίες, μυστικιστικές τελετουργίες και ύβρεις δημιουργούν μια ρωγμή μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών, μέσα από την οποία οι τελευταίοι εισέρχονται στη Γη για να διηγηθούν τις ιστορίες τους. Τα “Βιβλία του αίματος”, δεν είναι παρά τα παραμύθια των νεκρών χαραγμένα πάνω σε ανθρώπινα σώματα.
Ο Graham Masterton, αποδεικνύει ακόμα μια φορά πως κατέχει μια εξαιρετική πένα και υφαίνει μια ιστορία πολύ καλά δομημένη, που είναι δύσκολο να παρατήσει ο αναγνώστης. Η μάχη μεταξύ ορθολογισμού και θρησκοληψίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, σε συνδυασμό με τις βίαιες και άβολες σκηνές, που θα ήταν αδύνατο να λείπουν από βιβλίο του Masterton, προσφέρουν μια γοητευτική και σκοτεινή ιστορία μυστηρίου. Και αυτό εν κατακλείδι είναι η Πορφυρή Χήρα…
Η συνέχεια της σειράς κλιμακώνει την εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των ηρώων και επενδύει στην ίντριγκα και τα παιχνίδια εξουσίας.
Ένα ρέκβιεμ που συγκλονίζει με την αλήθεια των στίχων του. Αφορμή για να γραφτεί το ποίημα ήταν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα μας τον Μάη του 1936
Το έργο της Λισπέκτορ είναι μια σημαντική λογοτεχνική προσθήκη για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το οποίο δεν έχει συχνά πρόσβαση στο έργο λογοτεχνών, που δεν προέρχονται απ’ την «αναπτυγμένη» Δύση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η ίδια η Λισπέκτορ θεωρείται μια απ’ τις εμβληματικότερες μορφές της βραζιλιάνικης λογοτεχνίας το κύκνειο άσμα της είναι μόλις το δεύτερο βιβλίο της που μεταφράζεται στα ελληνικά.
Το “Telepath” είναι ένα concept album στιχουργικά και είναι εμπνευσμένο, σύμφωνα με τους δημιουργούς του, από τη θεωρία του πνευματισμού και επηρεασμένο από προσωπικά βιώματα. Δεν ξέρω τι εννοούν πνευματισμό οι Noise Figures αλλά αν αυτός είναι υπεύθυνος για στίχους όπως αυτοί του Never Sleep: “ Let me shine in the depths of your ocean/hear the drumbeat in your skin/fell my motions/and we can swallow down the hours/taste them under our skin/walk the desert of our tongues/haunted to never sleep” ε, σε αυτή τη περίπτωση πάω πάσο….
Οι Νύφες δεν είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε τον Δράκουλα. Η Νουρ είναι πρωταγωνίστρια σε όλα. Από το ψυχολογικό προφίλ, μέχρι την στιγμή της εναντίωσης/ ενηλικίωσης. Οι επιλογές της είναι δικές της και το σενάριο μας οδηγεί σε αυτές χωρίς άλματα, βιασύνες ή εφηβικό ενθουσιασμό. Καταλαβαίνουμε πως μια γυναίκα που επί χρόνια βιώνε την χειρότερη καταπίεση μπορεί να επιλέγει ελεύθερα τον θάνατο (και τελικά την προσωοποποίηση του). Καταλαβαίνουμε γιατί τελικά ξεσηκώνεται και σηκώνει τα όπλα απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία που την έστειλε στα μεταξένια αλλά πολύ πραγματικά κάτεργα.