Πριν τη λευκή σελίδα: «Το κουκλόσπιτο» του Ερρίκου Ιψεν
Ο Ιψεν, όπως και όλοι οι συγγραφείς, χρειαζόταν και κάτι άλλο. Την αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα που οδηγεί την τέχνη.
Ο Ιψεν, όπως και όλοι οι συγγραφείς, χρειαζόταν και κάτι άλλο. Την αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα που οδηγεί την τέχνη.
Η αμερικανική κοινωνία, που μαστίζεται από φτώχεια, ανεργία και ρατσισμό, που υποφέρει κάτω από υπέρογκα ιατρικά χρέη σενιάρεται μέσα από μια ταινία που σκοπό της είναι η ανάπλαση του ατομικού και συλλογικού με μια ολοφάνερη διάθεση να βαυκαλιστεί, μια επικίνδυνη τάση να «κάνει την Αμερική ξανά σπουδαία…».
Τοπία κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα που τα κάνει νέα, ξεχωριστά. Ενα τοπίο μέσα από τη ματιά του φωτογράφου έχει πάντα κάτι διαφορετικό να πει.
Η τέχνη, η επιστήμη, ακόμα και η σχέση γονιού και παιδιού, αποδεικνύονται ανεπαρκείς και καταστροφικές για την πλήρωση των ανθρώπινων αναγκών. Ο Μπέρνχαρντ μετατρέπει την ιατρική σε επιστήμη της αποσύνθεσης και τη μουσική σε τέχνη της αποπροσωποποίησης και της καταστροφής.
«Η μοναδικότητα στη φωτογραφία θα πηγάζει πάντα μέσα από την εσωτερικότητα και ο φωτογράφος καλείται να επιδείξει αυτό που τον κάνει να σταθεί στο σύνολο: Τον εαυτό του!».
Μια συνοπτική αφήγηση της Ελένης Καπετανάκη, μεταφράστριας του βιβλίου «Το καντήλι της Ουμ Χάσιμ» του Γιάχια Χάκι (Αίγυπτος), που θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Μαΐστρος, πάνω στην ιστορία της αραβικής λογοτεχνίας.
Ο Μαρμαρινός δημιούργησε ένα ευρύχωρο ερμηνευτικό πλαίσιο όπου δεν υπάρχει χώρος για μπροστάρηδες. Ολοι μαζί. Ένα σώμα. Η Λένα Κιτσοπούλου που ερμηνεύει τη Λυσιστράτη αλλά είναι η πρώτη μεταξύ πρώτων. Η ερμηνεία της την κάνει τόσο οικεία φιγούρα που οι εκρήξεις της δικαιολογούνται. Κανείς δεν υστερεί γιατί όλοι ξέρουν τη θέση τους ανά πάσα στιγμή και η συνοχή του συνόλου δίνει τον τόνο. Στο τέλος, της παράστασης το χειροκρότημα προσφέρθηκε αφειδώλευτα.
Λένε ότι όταν πεθαίνει κάποιος βλέπει σε απειροελάχιστο χρόνο όλη του τη ζωή να περνάει μπροστά του. Δεν μπορώ να ξέρω αν ισχύει κάτι τέτοιο. Είμαι όμως σίγουρος ότι ισχύει κάτι άλλο. Όταν πεθαίνει κάποιος δικός σου άνθρωπος, όλη σου η ζωή μαζί του περνάει μπροστά από τα μάτια σου κι εσύ Θάνο ήσουν και θα είσαι για πάντα ένας δικός μας άνθρωπος.
Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει ζωντανέψει παλιούς εφιάλτες που ομοιάζουν με αυτούς του βιβλίου. Φυσικά αυτό το πολυφωνικό μυθιστόρημα έχει έρωτες, δολοπλοκίες, ίντριγκες, περιπέτειες. Όλα όμως είναι τοποθετημένα προσεκτικά και στο μέτρο που εξυπηρετεί την πλοκή και την αφήγηση.
Ο ηλεκτρικός- ροκ Dylan διέψευδε τον Ορίζοντα των (ηχητικών) Προσδοκιών του κοινού και ταυτόχρονα τον υπονόμευε για να μην πούμε πως τον προκαλούσε.