«Τζιμ Τζάρμους – Οι Απαρχές»
Μια σπανιότατη ευκαιρία επαφής με το πρώιμο έργο ενός από τους συγκλονιστικότερους δημιουργούς της 7ης Τέχνης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, του Τζιμ Τζάρμους, μας προσφέρεται με το διήμερο προβολών στο Cinemarian.
Μια σπανιότατη ευκαιρία επαφής με το πρώιμο έργο ενός από τους συγκλονιστικότερους δημιουργούς της 7ης Τέχνης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, του Τζιμ Τζάρμους, μας προσφέρεται με το διήμερο προβολών στο Cinemarian.
Άθεος και Εβραίος, Αμερικάνος και Ρώσος, κωμικός που ήθελε να παίξει σε δραματικές ταινίες, ο Gene Wilder αποτέλεσε μια εμβληματική μορφή με ένα έργο που θα παραμείνει, όπως και το χαμόγελο του… αγέραστο.
Ο Γκαίτε ξόδεψε σχεδόν όλη του τη ζωή για τον «Φάουστ» και κατάφερε να προσφέρει κάτι μοναδικό. Ακόμη κι αν υπάρχουν αδυναμίες και ιδιοτροπίες, πρόκειται για ιδιοφυές έργο. Ο δημιουργός φαίνεται να συγκέντρωσε όλη του την ενέργεια σε αυτό και ο αναγνώστης το διαπιστώνει στον ρυθμό του.
Τί γίνεται όταν «δεν πιστεύεις στην ορθότητα των γεγονότων, ωστόσο περιέχουν μια ενδογενή αλήθεια που δεν μπορείς να αγνοήσεις»;
Ενας δίσκος που χαίρεσαι να ακούς, αφού, συν τοις άλλοις, τα παιξίματα των τριών μουσικών χαρακτηρίζονται από υψηλό τεχνικό επίπεδο.
Το σήριαλ κατά μια έννοια αποτελεί ένα ιδεατό βίντεο-κολάζ της μουσικής του δυτικού κόσμου των τελευταίων 50 – 60 χρόνων μέχρι την χρονολογική του τοποθέτηση. Ένα «οπτικοποιημένο σάουντρακ» όλων αυτών που καλώς ή κακώς σφράγισαν τη μουσική που ακούμε μέχρι σήμερα.
Η αφήγηση της Mandel δεν είναι γραμμική. Δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Ολοι κινούνται και δρουν σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται παρά την καθήλωση του σε ένα αποκαλυπτικό, δυστοπικό, νέο παρόν.
Μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, θα ξαναδιαβάζουμε για πάντα την ίδια ιστορία σε παραλλαγές και πάντα θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο.
Ο συγγραφέας αποδομεί και σατιρίζει την απανθρωπιά των ιδρυμάτων και των ανθρώπων που δεν μπορούν να δουν τα λάθη τους. Κριτικάρει τον νόμο του 1834, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα βουτηγμένα στη διαφθορά, την υποκρισία των αρχόντων, το δικαστικό σύστημα και στους αστυνομικούς. Ο Ντίκενς στηλιτεύει την αδικία στη χώρα του.
Ο ακραίος μηδενισμός του Joker είναι ταυτόχρονα κριτική και απόρριψη, σαν να κοιτά στα μάτια τον θεατή και να του λέει: Δεν διαφέρουμε (…) Αρνούμενος την λογική του νόμου, αρνείται το παρελθόν, το κοινό και το δικό του. Για πάντα.».