Ένα animation αρκούντως ικανό να διαλύσει την σκληροπετσιά και του πιο σκληρόπετσου θεατή, καλλιεργώντας του την στοργή, την τρυφερότητα, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και την έννοια της συντροφικότητας.
Ο Σάλιντζερ “ζούσε” με τον ήρωα του Χόλντεν Κόλφιλντ σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή του. Οι πρώτες σελίδες, γράφτηκαν όταν πλησίαζε τα 25, λίγο πριν φύγει στην Ευρώπη στο πλαίσιο της στρατιωτικής του θητείας (λοχίας) και ήταν τόσο πολύτιμες γι’ αυτόν που τις είχε μαζί του στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Ενα πράγμα δεν συγχωρεί η αστική διανόηση στον Ντμίτρι Σοστακόβιτς: Οτι παρέμεινε μέχρι το τέλος του «αμετανόητος» κομμουνιστής. Ισως αυτό να μην την ενοχλούσε και ιδιαίτερα, αν δεν τύχαινε να επρόκειτο για έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα.
Με αφορμή το βιογραφικό ντοκιμαντέρ «De Palma» που θα προβληθεί στις 22ες Νύχτες Πρεμιέρας επανερχόμαστε σε έναν αμφισβητούμενο μα και γνώριμο «δημιουργό» του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά.
“Στοχευόμενη παραχάραξη της ιστορίας και η εκφραζόμενη “ευγνωμοσύνη” προς στο πρόσωπο της Β. Ολγας για τα νοσηλευτικά ιδρύματα, τα οποία βέβαια -για να μην ξεχνάμε- χρηματοδοτήθηκαν από τον ελληνικό λαό.”.
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα παρουσιαστούν κορυφαίοι δημιουργοί του ευρύτερου χώρου στο Σκίτσο, το Κόμικς, την Γελοιογραφία, την Καρικατούρα, το Animation, την Εικονογράφηση, το Grafiti, την Γραφιστική, το Τατουάζ, τα Video Games, την Φωτογραφία, τον Κινηματογράφο, το Concept Art, τα Visual Effects,
Βαθιά υπαρξιακός και ανθρωποκεντρικός ο Μπουζιάνης λέγεται ότι παρά την ένδεια στη οποία βρισκόταν, όταν κάποιος ήθελε να αγοράσει ένα έργο του, τον υποδεχόταν στο μικρό σπίτι της Δάφνης και συζητούσε μαζί του. Εάν δεν του άρεσε η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του υποψήφιου αγοραστή δεν του πουλούσε το έργο του.
Ο Wallace ξεμοντάρει το σύστημα και το μοντάρει εκ νέου, δίχως να αφήνει τίποτα στην τύχη: τα πάντα περνάνε από έναν πυραυλοκίνητο εγκέφαλο και συνδυάζονται με μια οργιώδη και αχαλίνωτη φαντασία.
Ο Guzman παρατηρεί σιωπηρά, αξιοπρεπέστατα και με στοργή τον χρόνο, την φύση και την ζωτικότητα της ελπίδας μέσα από τα φτυάρια και τις ματιές των γυναικών που περιπλανώνται χρόνια τώρα στην έρημο Ατακάμα – εκεί που οι επιστήμονες αναζητούν την προέλευση του κόσμου – για να αναζητήσουν τους, εκτελεσμένους από τον φασισμό, αγαπημένους τους.
«Το κωμικό, το γελοίο και το μπουρλέσκ το συναντάει κανείς καθημερινά σε κάθε βήμα. Ευτυχώς, απ’ την άλλη, που υπάρχει, αλλιώς το δράμα που ζούμε θα ήταν αβάσταχτο. Κι εδώ να πω πως η φαιδρότητα υπάρχει λόγω ασυμμετρίας αντιλήψεων, πόζας και πράξεων. Εξ αυτών προκύπτει και η απομυθοποίηση των ιδεών και των μεγάλων λόγων – ευτυχώς.».