Την «Αποφοίτηση» πρέπει να την αντιμετωπίσουμε ως υπόδειγμα υποκριτικής τέχνης, σκηνοθετικής αρτιότητας και νοηματικής ουσίας, μια πολυπεπίπεδη και επαγωγική μελέτη πάνω στο ζήτημα των δομών και της συντήρησης των εξουσιαστικών σχέσεων.
Το βιβλίο εκδόθηκε το 1966 και εξακολουθεί να εντυπωσιάζει η σύζευξη πραγματικών γεγονότων με τη μυθοπλασία. Η πλοκή και η δομή του βασίζεται στην τεταμένη και δεινή εκφραστική ικανότητα του Καπότε. Οι χαρακτήρες του πάλλονται και είναι ευδιάκριτες, αναγνωρίσιμες φιγούρες. Η προσεκτική πρόζα “δένει” τον αναγνώστη μ’ αυτή τη δυνατή ιστορία. Το βιβλίο συνελήφθη δημοσιογραφικά και “γεννήθηκε” από έναν σπουδαίο μυθιστοριογράφο.
Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες σε μία καριέρα 60 ετών. Η σκηνοθετική διαδρομή του ήταν διαχρονική από το «Κανάλ» (Kanal) του 1956 και τον «Άνθρωπο από Μάρμαρο» του 1977, μέχρι τα πιο πρόσφατα έργα του: Κατίν του 2007 και «Βαλέσα – Η Δύναμη της Ελπίδας» του 2013.
Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;
Το Luke Cage μπορεί να μην έφτασε το ύψος της ψυχολογικής ανάλυσης που έφθασε το Jessica Jones, μπορεί να μην μάγεψε με την ανθρωοπογεωγραφία του όπως το Daredevil, όμως πλάτυνε το εύρος συζητήσεων για τα θέματα που μπορεί να αναδείξει μια super hero σειρά, έδειξε πόσο αλληλενδετες έννοιες είναι οι κοινωνικοί αγώνες και η μαζική κουλτούρα
Το τρίτο και τελευταίο μέρος των «θερινών διαβασμάτων» με Jonathan Coe, Φίλιπ K. Ντικ και, βεβαίως, τoν μεγάλο Vladimir Nabokov.
Ο Εντγκαρ Αλαν Πόε είναι ο μοναδικός που έκανε τόσο καλή «παρέα» με την άλλη πλευρά της καθημερινότητας. Είναι αυτός που κατάφερε να δει τη λεπτή, σχεδόν αόρατη, κλωστή. Αυτή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα και ορίζει τη λοξή και μη αναστρέψιμη πορεία.
Χωρίς τον Poe η τεράστια παράδοση του 19ου αιώνα στον ψυχολογικό τρόμο, την αστυνομική μυθιστορία, αλλά και την ποίηση δεν θα έφτανε ποτέ τα ύψη που κατέκτησε με την συνδρομή ενός παράξενου και παράταιρου ανθρώπου, που γοητεύτηκε από τον θάνατο όσο λίγοι στην ιστορία.
Ο Nicolas Winding Refn, επιστρέφει με μια στυλιστική, οδυνηρή και υποβλητική ταινία που μας αποπροσανατολίζει από το μονόπλευρο και στείρο της περιεχόμενο.
Μια παράσταση πρωτότυπη, αντι-αριστοφανική, αλλά ιδιαίτερα ποιητική, που η αφετηρία της βρίσκεται περισσότερο στο ευρωπαϊκό θέατρο παρά στην αττική κωμωδία. Ίσως, όμως, στην εποχή μας οι ουτοπίες δεν μπορεί παρά να αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση.