Ο Ελύτης σε αυτή τη συλλογή στρέφεται στον εαυτό του, στον πυρήνα της ύπαρξής του για να ατενίσει το άπειρο. Το σκοτάδι του χάους που κρύβει μέσα του τον κόσμο μας. Διαβάζοντας «Τα τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας» αισθάνεσαι ότι είναι το πρελούδιο του «Άξιον Εστί» ή το μετείκασμά του. Σαν να «μεταφράζεται» ο στίχος: Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!
Ο μαγικός ρεαλισμός παίρνει έναν κόσμο που είναι οικείος στους θεατές και μετά δίνει νέο σχήμα σε ένα κομμάτι αυτού του κόσμου. Έχει ειπωθεί ότι το να κοιτάς μια τηλεόραση είναι σαν να κοιτάς μέσα σε καθρέφτη · αυτό που βλέπουμε στην τηλεόραση αντανακλά αυτό που συμβαίνει έξω από τα σπίτια μας, μέσα στον κόσμο γενικά. Όμως, το 2016 ο καθρέπτης είναι σαν να βγήκε από λούνα παρκ. Οι κόσμοι της δεκαετίας του 2000 ήταν ρεαλιστικές, αν και τρομακτικές, εκδοχές της καθημερινής πραγματικότητας, στις οποίες δεν θα θέλαμε να καταλήξουμε. Ωστόσο, τα μέρη στα οποία καταλήγουν οι χαρακτήρες πρόσφατα είναι …ασυνήθιστα.
Ο Στίβενσον συλλαμβάνει την ιδέα του σώματος που περιέχει δύο. Ητοι, τον πολυμαθή Δρ. Τζέκιλ και τον αχρείο κύριο Χάιντ. Το βιβλίο του αντικατοπτρίζει τον άλυτο δεσμό μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας, καλού και κακού.
Αλλεπάλληλες εικόνες σε καταλαμβάνουν στο άκουσμά του, με αποτέλεσμα, το «Blakk Metall», να ακούγεται σαν ένα σάουντρακ του σύγχρονου, αστικού μητροπολιτικού ιστού, αλλά και της τάσης φυγής και λύτρωσης από αυτόν.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, η οχτάωρη εργασία είναι κάτι παραπάνω από επαρκής για να ολοκληρωθούν οι εργασίες που απαιτούνται. Οι υπερωρίες προορίζονται για επείγουσες περιπτώσεις, και ο προγραμματισμός πάντα λαμβάνει υπόψη την ισορροπία μεταξύ της δουλειάς και της ζωής των εργαζομένων. Αλλά ο κόσμος της ανάπτυξης παιχνιδιών απέχει από το ιδανικό…
Με την προβολή τριών εμβληματικών ταινιών, όχι μόνο της εργογραφίας του, αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου εν γένει, τιμά η «New Star» τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, αύριο, 2 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο του τραγικού θανάτου του το 1975, μόλις στα 53 χρόνια του, έχοντας αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στον παγκόσμιο κινηματογράφο και την ευρωπαϊκή διανόηση.
Δύο αξιόλογα πειραματικά σχήματα μοιράζονται τη σκηνή του ΚΕΤ για να παρουσιάσουν από ένα σετ το καθένα και να συμπράξουν αυτοσχεδιαστικά στο τέλος της βραδιάς.
Διεθνώς αναγνωρισμένη και πολυβραβευμένη συνθέτρια, σαξοφωνίστρια/κλαρινετίστρια, band leader, πειραματίστρια ήχων, μεικτών μίντια – ενεργός σε διάφορα είδη τέχνης (θέατρο, χορός, ποίηση, αυτοσχεδιασμός) η Matana Roberts συνδυάζει στους δίσκους της διάφορες μορφές ήχων και ύφους: πολιτική έκφραση, ιστορία και αφήγηση.
Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;
Ενα ποίημα του Βάρναλη από το αρχείο του, με το οποίο αποδομεί, έτσι όπως μόνο η τέχνη μπορεί να κάνει, ποιος είπε το «Οχι» στον φασισμό…