Με την «Γειτονιά», ο Γκονσάλο Μ. Ταβάρες αναδεικνύεται σε δεινό μάστορα των λέξεων αλλά και ικανότατο γνώστη της παγκόσμιας λογοτεχνίας – αυτής που αφήνει ίχνη, με τα οποία ο συγγραφέας θεμελιώνει τα κείμενα του – με τους «φανταστικούς κυρίους» του να συνδιαλέγονται μεταξύ τους και μάλιστα να εμφανίζεται ο ένας στην ιστορία του άλλου.
Η διάκριση μεταξύ απλού αναγνώστη – επαγγελματία κριτικού είναι ανούσια, μια και αμφότεροι ψάχνουν, ζητούν, το ίδιο πράγμα: Την απόλαυση, την ψυχαγωγία. Στον χώρο της λογοτεχνίας, τα καλά βιβλία, τα καλά κείμενα, “φτιάχνουν” και καλούς κριτικούς, οι οποίοι ξεχωρίζουν μόνο όταν είναι υπεύθυνοι.
Για τον Woody Allen, η τηλεόραση ήταν πάντα κάτι το υποδεέστερο, ένα καταφύγιο για όταν η καριέρα/ μανιέρα φτάσει στο λυκόφως της και με μόνη αξία τα χρήματα. Χωρίς ντροπή, κάνει πράξη αυτό του το θεώρημα, κάνοντας στην ουσία μια αρπαχτή.
Διαβάζοντας το «Σεργιάνι στο Γκινάρντο» ασυναίσθητα σου έρχονται οι «Λος Ολβιδάδος» του Μπουνιουέλ. Βέβαια, ο Μαρσέ δεν γράφει «κινηματογραφικά», αλλά δημιουργεί, εν προκειμένω, κινηματογραφικά. Ο λυρισμός διάχυτος και η εναλλαγή φανταστικού-πραγματικού σεμνή αλλά ξεκάθαρη. Η πορεία των δύο προσώπων ακολουθεί το περιβάλλον και αυτό τα πρόσωπα. Μαζί προσπαθούν να αντισταθούν στη φρίκη που τους πληγώνει και τους θρέφει την ίδια στιγμή. Η σωτηρία βρίσκεται στην ανεξαρτησία και την ανωνυμία.
Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;
Ο Leonard Cohen, με τον τελικό του δίσκο, προσφέρει ένα ποιητικό, μουσικό και εκφραστικότατο αριστούργημα, με φωνή βουτηγμένη στα βάθη της ύπαρξη του. Βάλτε τον δίσκο ολόκληρο και σε επανάληψη, μοναχοί σας, νύχτα, σε άδειο και ζεστό δωμάτιο, παραμερίστε για να βρει τον χώρο να πλημμυρίσει τις αισθήσεις και τους συλλογισμούς σας. Εννιά τραγούδια με δύναμη απεριόριστη. Το ένα μετά το άλλο, φέρνει στην επιφάνεια όλο και περισσότερη σκοτεινιά. Κατράμι. Σβήσιμο στην ανυπαρξία. Μουσική, τέχνη, άνθρωπος.
Ο βραβευμένος με τέσσερα κρατικά βραβεία, Μιχαήλ Άνθης, παρουσιάζει στο ΙΛΙΟΝ plus την παράσταση, «Φύλλο Σιγής», ένα κωμικό, μουσικοθεατρικό μονόλογο …με 13 πρόσωπα.
Τι συμβαίνει όταν μπορείς να διασκευάσεις και να παίξεις τραγούδια με τα οποία μεγάλωσες και αγαπάς; Πολύ περισσότερο, τι συμβαίνει όταν ο δημιουργός τους τα παίζει μαζί σου; Σε αυτό το ερώτημα απάντησαν οι δύο συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου του 2013, όπου συναντήθηκαν επί σκηνής ο Κ.ΒΗΤΑ με τους ARTefacts ensemble, τον Κορνήλιο Σελαμσή και την Θεοδώρα Μπάκα.
Κεντρική θέση στον μηχανισμό που δημιουργεί και κινεί την ιστορία είναι η Αυστραλία του 20ου αιώνα και δύο σημαντικά ιστορικά γεγονότα: Η μάχη του Μπριζμπέιν το 1942 και η συνταγματική κρίση του 1975. Αμφότερα έχουν να κάνουν με την άνιση σχέση ΗΠΑ – Αυστραλίας και τη διαρκή προσπάθεια του ισχυρού να επιβληθεί και υποτάξει τον αδύνατο. Είτε με τα όπλα, είτε με την ισχύ της πολιτικής, της οικονομίας και των μέσων ενημέρωσης.
Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;