Τα πάντα μεταλάσσονται στο Batman: The Doom That Came to Gotham λες και κάποιο μιαρό και βλάσφημο χέρι τα άγγιξε. Το πάντα πολύβουο και επικίνδυνο Gotham, καθρέφτισμα της μητροπολιτικής πόλης- κέντρου που δεσπόζει στην αμερικανική κοινωνία, ριζώνει στο παρελθόν και ανακαλύπτουμε ότι αυτές οι ρίζες κρύβουν περάσματα σε χώρους και χρόνους που δεν υπακούν τους νόμους της φυσικής όπως τους ξέρουμε…
Η τέχνη για τους συντελεστές του People δεν είναι ένα άπιαστο ιδανικό. Η τέχνη γεννιέται από την ίδια την πραγματικότητα και σε αυτήν επιστρέφει. Έτσι λοιπόν οι People είναι μία ταινία που μιλάει για τις εσωτερικές και μύχιες σκέψεις του μέχρι πρότινος σιωπηλού κοινού.
Το ελληνικό κοινό δεν είναι ξένο με το έργο του X.Φ. Λάκβκραφτ. Αντίθετα μάλιστα, το όνομα του ερημίτη από το Providence είναι, πλέον, μια ένδειξη…
Στις 19 Μαρτίου του 1895 οι αδελφοί Lumiere πατένταραν την μηχανή καταγραφής και προβολής τους καθώς και το ίδιο το όνομα της νέας τους τεχνικής και τέχνης: Ο κινηματογράφος γεννήθηκε με ένα μονοπλάνο. Καθώς οι εργάτες σχολάνε και «φεύγουν από το εργοστάσιο Lumiere». Αυτή ήταν η πρώτη ταινία της ιστορίας.
Το βιβλίο ανήκει σε αυτά που απαρτίζουν την εβραϊκή Βίβλο και τη χριστιανική Παλαιά Διαθήκη. Το ποιος το έγραψε είναι άλυτο μυστήριο. Και μέσα στο απροσδιόριστο της “καταγωγής” του ο αναγνώστης καλείται αν δεχτεί τον λόγο τον ανατρεπτικό, αν μπορεί να δεχτεί μια άλλη φιλοσοφική προσέγγιση του Θεού και του έργου του.
Η τέχνη του κινηματογράφου αναντίρρητα βρίσκεται δεμένη με την κοινωνία την οποία κάποιες φορές αντιγράφει κι κάποιες άλλες της εναντιώνεται. Το σίγουρο είναι πώς ο κινηματογράφος και η ανθρώπινη κοινωνία μέσα στην οποία αναπτύσσεται αλληλεπιδρούν και στο Foxtrot βλέπουμε τον ιδιότυπο χορό τους.
Στο Disc Lab κυρίως φιλοξενούμε δίσκους από την εγχώρια παραγωγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας αρέσουν ή δεν αξίζουν παρουσίασης δίσκοι από την διεθνή…
Η ανθολόγηση και επιμέλεια του Κορίδη δίνει στον αναγνώστη τις διαστάσεις του ποιητικού σώματος της Ελλάδας. Κι αν ποίηση στη χώρα μας είναι όλα όσα φαίνονται, αυτό που μένει περισσότερο είναι αυτό που δεν φαίνεται
Βιβλία από (και για) την Λατινική Αμερική, τους αγώνες, τις θυσίες και την καταπίεση των λαών της…
Ο Μπλε Κομήτης έφθασε αισίως το τρίτο τεύχος του και πλέον μπορούμε να πούμε πως δεν ήταν τελικά ένας διάτοντας αστέρας. Η αυξημένη ανάγκη για την παρουσία ενός περιοδικού που να συνδέει μεταξύ της την κόμικ κοινότητας της Ελλάδας και να την διαπλέκει με ένα τρόπο δημιουργικό αλλά και αξιολογικό φαίνεται πως βρήκε έναν άξιο ανάδοχο, κάτι που έλειπε μετά την απώλεια της Βαβέλ.