Ενας βαθιά ανθρώπινος και ζεστός δίσκος, έκφραση της συναισθηματικής και καλλιτεχνικής ωριμότητας των δύο συντελεστών του, ανοικτός σε ήχους και επιρροές, εγχώριες και άλλες, χωρίς μουσικές και στιχουργικές εμμονές.
«Η μεγαλύτερη μου φιλοδοξία και στόχος είναι να αποκατασταθεί η φήμη της Ελένης Παπαδάκη, να δικαιωθεί έστω και μετά θάνατον. Να γνωρίσει ο κόσμος την ιστορία της, το έργο της, γιατί πολλοί δεν έχουν ιδέα. Η παράστασή μας δίνει αφορμή για περισσότερη έρευνα πάνω στο πρόσωπό της καθώς και τροφή για σκέψη.».
Τραγούδια για τις «μέρες του Αλέξη». Πατήστε το “play” όσες περισσότερες μπορείτε και στη συνέχεια μην διστάσετε να κατεβείτε στο δρόμο…
Η γκετοποιημένη κοινωνία των Μαορί φανερώνεται σε όλη της την “μεγαλοπρέπεια”. Αιώνες απομόνωσης από τους λευκούς αποικιοκράτες έσπρωξαν την φυλή σε ακραίες καταστάσεις και μυστικισμούς με κυρίαρχο συναίσθημα την δίψα για “Ούτου”, για εκδίκηση δηλαδή. Μέσα σε αυτό το σκηνικό όπου οι φόνοι, δίκην αρχαίας τραγωδίας, διαδέχονται ο ένας τον άλλον και οι βίαιες τελετουργίες καλά κρατούνε, ο Ferey ζωγραφίζει ένα ζοφερό κοινωνικό πλαίσιο.
Νέες μουσικές και δημιουργικές προτάσεις από το κυρίως ρεύμα της δισκογραφίας. Μια συνοπτική αλλά ουσιαστική παρουσίαση των καλλιτεχνικών ανησυχιών
Η Αγγελική Ματθαίου ήταν “παιδί της Λωζάννης, της Συνθήκης της Λωζάννης”. Έτσι συστήνεται στο κοινό η πρωταγωνίστρια της θεατρικής παράστασης «Αγγελική», περιγράφοντας το ταξίδι της ζωής της, ξεκινώντας από την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, τον ξεριζωμό της οικογένειάς της από τον τόπο τους, και την αιχμαλώτισή τους από την τούρκικη χωροφυλακή.
«Μία Δίκη στην οποία η ηλιθιότητα δικάζει την ευφυΐα, η υποκουλτούρα την κουλτούρα, ο φανατισμός την ελεύθερη σκέψη, οι “πατριώτες” τους ανθρωπιστές… Μία δημόσια άσκηση υποταγής… Μία συνθήκη όπου, το να κατονομάζεις και να ενοχοποιείς χωρίς κανένα στοιχείο φίλους και συνεργάτες ως “εχθρούς”, αντί για παλιανθρωπιά θεωρείται “ηρωικό καθήκον”… Και κυρίως μία αντίληψη για τη ζωή και την πολιτική που επικίνδυνα ταυτίζει τη δημοκρατία με τον καπιταλισμό σε συνδυασμό με την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια, που απαιτεί να υποτάξει, να εξευτελίσει και να αφανίσει κάθε άλλο τρόπο σκέψης κι έκφρασης από τον πλανήτη…»
«Στον Μύλλερ το θέατρο είναι ένας χωροχρόνος όπου η ύπαρξη και η ιστορία αλληλεπιδρούν, συναντιούνται και συγκρούονται (…) όπου η καρδιά και το μυαλό (…) κινητοποιούνται, ανοίγοντας τη φαντασία (…) στο πως μπορούμε να δράσουμε απελευθερωτικά μέσα στην κοινωνία».
Πέθανε πλήρης ημερών, στα 96 του – 24 Νοεμβρίου – ο παλαίμαχος κομμουνιστής Μάρκος Άνα. Πρόκειται για τον πολιτικό κρατούμενο με τα περισσότερα χρόνια φυλακής στην ιστορία της Ισπανίας, από την δικτατορία του Φράνκο.
Οι ίδιοι ονομάζουν τη μουσική τους «Jetztzeit rock». «Έναν ήχο – άλμα στον ελεύθερο ουρανό της ιστορίας». Τα άλματα είναι δύσκολα εγχειρήματα και θέλουν προσοχή και οι ουρανοί μπορούν να περιμένουν. Ωστόσο εδώ στη γη οι Chickn κάνουν ένα art rock βήμα ελευθερίας και πειραματισμού και αυτά τα δύο στοιχεία πάντα στη τέχνη αλλά και τη ζωή σε καλό μας έβγαιναν.